Bu şiir sizlere ne anımsatıyor sevgili sanatsever üyeler 🌹📚?

Tanrı Dağı’nın eteklerinde bir rüzgâr essin,
Bedenin içinden büyük ve heybetli bir gaz yürüsün.
Beden kafesi öyle bir sarsıldı ki sanki gökler titredi,
Gönüllere korku, sığınaklara bela saldı.
Sanki bir ejderha içinden nefes püskürttü,
Mideden gizli bir üfleyişle bu ezgi koptu.
Gönüller hüzünlendi, gözler birden yaşardı,
İçlerden gelen gizli bir buğu etrafa yayıldı.
Temiz havanın düzeni o anda şüphesiz bozuldu,
Anka kuşu gibi uçup gitti; kimi sesli, kimi sessiz.
Bu mecazi rüzgâr beden ülkesini harap eder,
Sahibine af olsun; bütün âlem buna şaşırıp kaldı.

😂😂 yaaa düşme ahmedim

Bana eski divan şiiri diliyle yazılmış absürt bir mizah şiirini anımsatıyor. “Tanrı Dağı”, “arş-ı alâ”, “nefh-i nihân”, “Anka kuşu” gibi son derece ağır ve mistik ifadelerle başlayıp olayın aslında bambaşka bir yere bağlanması şiirin komikliğini artırmış. Özellikle sonlara doğru “mecâzî bir rüzgârdır bu” kısmı bütün o destansı havayı tek hamlede bozuyor. Ciddiyetle okudukça daha komik hale geliyor. Duygulanmana saygım sonsuz ama burada edebî şaheserle gaz arasında ince bir çizgi var.