Bu cumlede ‘dort nehir kurudu, toprak kule dondu’ derken tam olarak ne anlatilmak isteniyor?

Bu cümleyi ilk okuduğumda aklıma bir coğrafya gelmedi. Bir insan geldi. Çünkü bazen en büyük kuraklık toprağın değil, kalbin kuraklığıdır.

İnsan dışarıdan dimdik görünür. Güler, konuşur, çalışır, yaşar... Ama içinde öyle mevsimler vardır ki, hiçbir meteoroloji onları tahmin edemez. Bir gün gelir; sevgi çekilir, umut susar, merhamet yorulur, güven kırılır. İşte o zaman dört nehir kurur. Dışarıdan bakıldığında her şey aynı görünür; fakat içeride hayatı besleyen bütün pınarlar sessizce çekilmiştir.

Toprağın küle dönmesi de bundan farklı değildir. Kül, bir zamanlar yanmış olanın hatırasıdır. Demek ki o toprakta bir zamanlar hayat vardı, bereket vardı, çiçek vardı. Hiç kimse külden bahsetmez; önce ateşten, sonra kaybedilenden bahseder. İnsan da böyledir. Bazen bizi tüketen şey yaşadıklarımız değil, içimizde sessizce yanıp kül olan beklentilerimizdir.

Peki ya kadim bahçe?

Bence o bahçe, insanın kalbidir. Doğuştan tertemiz emanet edilen, sevgiyle yeşermesi gereken o bahçe... Kimi zaman kibirle, kimi zaman öfkeyle, kimi zaman dünyanın gürültüsüyle ihmal edilir. Bahçıvanı uyuyan bir bahçeyi eninde sonunda dikenler teslim alır.

En çok da son cümle düşündürüyor beni: "Artık nur bile karanlık."

Nur karanlık olmaz aslında. Karanlık olan, onu göremeyen gözlerdir. Güneş her sabah doğar ama perdeleri hiç açmayan biri için gece hiç bitmez. Allah'ın rahmeti de böyledir; kesilen rahmet değil, ona açılan gönüllerdir.

Tasavvuf büyükleri kalbi aynaya benzetir. Ayna kirlenirse güneş suçlu olmaz; yansıma kaybolur. Belki de bizim yapmamız gereken yeni bir bahçe aramak değildir. Yıllardır ihmal ettiğimiz o eski bahçeyi yeniden temizlemektir. Çünkü bazen bir damla samimi tövbe, yılların kuraklığını bitirecek ilk yağmur olur.

Ben artık şuna inanıyorum: Dört nehir kurusa da, toprak küle dönse de, bahçe dikenlerle kaplansa da Allah dilerse tek bir "Ol" emriyle çölü gülistana çevirebilir. Yeter ki insan, küllerin arasında hâlâ filiz verecek bir umut tohumu bırakmış olsun.

Çünkü Rabbimiz hiçbir zaman nuru karartmaz. Bazen sadece biz, sırtımızı nura döneriz.

Eski neşesi kalmayan, kalabalık ve herkes tarafından yaşanan benimsenmiş bir yerin artık olmaması veya yaşanılmaması..

dipsiz bir kuyudan bahsediyor

Bu nerden kız İncil mi Tevrat mı :d

kızılırmak yeşilırmak seyhan ve ceyhan