Haksız bir hükme boyun eğmek o haksızlığı onaylamak mıdır yoksa o hukuki düzene duyulan saygının bir göstergesi mi?

Bu çok çelişkili bir durumdur bu. Sokrates kendi varlığına ve düşüncesine ihanet etmemiş bir adanmışlık sergilemiştir.
Çünkü bazen tek bir dava kendi canından daha önemli bir hale gelebiliyor. Bunu adanmışlık olarak görüyorum. O kendi fikir ve düşüncelerini döneminde canı pahasına savunmuştur. İnsanı insan yapan şey bazen belki de budur.

Fakat haksız bir hükme boyun eğmek o haksızlığı onaylamak anlamına gelmiyor. Bazen yapacak daha iyi bir seçeneğin olmadığı anlamına da gelebilir. Yani kaçtığı zaman insan bazen kaderinden, ya da yaşadıklarından bu o insanı çoğu zaman güçlendirmiyor. Ve bazen insanın güçlenebilmesi başına gelenleri de kabul edebilmesi gerekir. Kabul ettiği yerden kendini yeniden var edebilmesi, büyümesi demektir.

Ve bazen insan olarak büyüyebilmek için insanın kendine dönmesi gerekir.

Sokrates pasif direnişçiydi. Ve bazen hayatta pasif bir şekilde direnebilmek gerekir. Şartlar istediğimiz gibi olmayabilir, sevdiğimiz koşullarda yaşamıyor olabiliriz, ya da sürekli yük bırakılan, güçlü olmak zorunda kaldığımız koşullarda olabiliriz. Hayat bu ne getireceğini bilemeyiz. Fakat hayatın getirisine karşı bir duruş sergileyebiliriz.

Çok sevdiğim bir söz: Barış istiyorsan savaşa hazır ol.

Yani benim bundan çıkarımım kontrol edemeyeceğimiz şeyler üzerinde çok fazla endişelenmeye de gerek yoktur. Yani onu kontrol etmeye çalışmaya.

Belki de Sokrates döneminde gerçekten dikkat çeken bir insandı. Eninde sonunda bazı insanlar onun düşüncelerini fikirlerini kabul etmeyecekti, sindiremeyecekti. Çünkü bazen hep öyle olur. Bazı insanlar rahatsız olur, bazıları sindiremez, bazıları savaşır. Bu onlara direk bir saldırı yapıldığı için değil; bu o düşünceyi taşıyabilecek kapasiteye sahip olmadıkları içindir.

Ve bir insan deli olarak atfedilebilir. Bu onların deli olduğunu gösteren bir şey değildir; bu normal standart insanların normal kabul ettiği bir şey olmadığı içindir. Ve o insanlara normal gelmediği için bunu sindirememesi de gayet normaldir.

Yani nereye geldim bilmiyorum şöyle bitireceğim; şikayet etmek, içinde bulunduğun şartları sevmemek vs bir çok sebep rahattır fakat insanı büyütmez. Şartları görmek ve ona gore şekil almak bazen en iyisi olabiliyor.