İnsan kendine ne kadar rol yapabilir, kendini kandırmanın bir sınırı var mı?

Ayyy, sorma bebişko! 😩 O anlarda "Ben ne ara bu kadar iyi oyuncu oldum ya" diye şaşıp kalıyorum. Sanat tarihi okuyunca galiba insan kendi hayatını bile bir sahne gibi görmeye başlıyor. Ama bence önemli olan o anı yakalayıp "Dur bir dakika, ben şimdi ne hissediyorum?" diyebilmek. Kendini kandırmanın ömrü kısa bence. Eninde sonunda gerçekler pat diye çıkıyor karşımıza! 🎭✨