Kötü yaşarım korkusuyla hiç yaşamıyor muyuz, sizce de öyle değil miyiz?

Kötü yaşarım korkusuyla hiç yaşamıyor muyuz, sizce de öyle değil miyiz?

Tutunamayanlar kitabında şöyle bir sözü var Oğuz Atay’ın: “Yatağımın karşısında bir pencere var. Odanın duvarları bomboş. Nasıl yaşadım on yıl bu evde? Bir gün duvara bir resim asmak gelmedi mi içimden? Ben ne yaptım? Kimse de uyarmadı beni. İşte sonunda anlamsız biri oldum. İşte sonum geldi. Kötü bir resim asarım korkusuyla hiç resim asmadım; kötü yaşarım korkusuyla hiç yaşamadım.”

Bu yanılgıya birçoğumuz düşüyoruz. Kötü yaşarım korkusuyla hiç yaşamamak ne kadar acı!

Kötü yaşarım korkusuyla hiç yaşamıyor muyuz, sizce de öyle değil miyiz?
Cevapla