Edebi kurgu, bizi yok etmeden bilinçaltının gerçeğini yansıtabilen tek ayna mıdır?

Soruyu anlamamak bambaşka bir şey. Ama bunun tercüme edildiğini söylemek saçmadır, bunu bilin.
Aynaya yapılan benzetmeye gelince, bu bir dayatma değil; tam da her türlü tartışmanın şekillenmeye başlayabileceği bir başlangıç noktasıdır.
Sadece kendi kişisel yargılarınıza dayalı bir görüş ve yanıt vermeniz yeterliydi.

Daha açık fikirli olun ve entelektüel bir çatışma içinde kalmaktan kaçının; bence sorunun denizin kim bilir ne kadar derinliklerinden çıktığını hayal eden zihninizdir, oysa bu, pek çok soru arasından sadece bir tanesidir. Bir sorunun getirdiği ufku genişleterek çalışmayı öğrenin; soruyu gerektiği gibi anladığınızı sanmıyorum, aksine Başlangıçta bir eksiklik var ve bu da zihninizin onu kendi içinize entegre etmesine engel oluyor. O halde soruyu bilinçaltınıza sormalısınız; o, kendi kurgusunun ötesinde bazı gerçekleri yansıtabilse de, sorulan bir sorunun aynasındaki gerçek görüntüyü yok etmeden, ona her türlü kötülüğü yüklemeden.
Anlayacak olan anlasın, bu konu üzerinde düşünmenizi bırakıyorum.

İfadem gayet doğruydu; onu tamamlayan resimle bir ipucu vermiştim.
Eğer size fazla soyut gelmişse, sadece bir açıklama istemeniz yeterliydi.
Şunu bilin ki: Anlamadığınız bir şey, otomatik olarak yanlış ifade edilmiş veya anlaşılmaz olduğu anlamına gelmez. Sorum çok iyi ifade edilmişti ve duyguların ve bilişin, kendimizde doğrudan kontrol edemediğimiz ve içimizin derinliklerinde gömülü kalan, ancak yazıyla yansıttığımız ve ürettiklerimizde yansıtılır.
Oscar Wilde şöyle derdi: Sanat hem yüzeydir hem de semboldür. Yüzeyin altına inenler, bunu kendi risklerine ve tehlikelerine göre yaparlar.
Konu da tam olarak buydu; sanat, şok yaratmadan içimizde gömdüklerimizi yüzeye çıkarmamıza olanak tanır; yazma yoluyla bir tür arınma yaşanır.