Gerçeklik, Boyutlar ve İnsan Zihninin Sınırı Üzerine Bir Düşünce?

İnsan zihni, sınırları olan ama aynı zamanda sonsuzluğu da sorgulayabilen bir yapı. Bence insan, hayatında hiç karşılaşmadığı bir şeyi hayal edemez. Eğer bir şeyi düşünebiliyorsak, bir yerlerde bir zamanlar var olmuş olabilir. Ejderhalar, cadılar, deniz kızları, vampirler... Belki bugün onlara "efsane" diyoruz ama belki onlar geçmişte gerçekten vardılar. Belki hâlâ varlar ama biz artık onları göremiyoruz.

Evren öyle büyük ki, biz Dünya’da yaşayan insanlar olarak onun içinde bir nokta kadar bile yer kaplamıyoruz. Bu devasa boşlukta, sadece insan türünün yaşadığını düşünmek bana mantıklı gelmiyor. Belki de bizden başka varlıklar, başka yaşam formları, hatta başka boyutlarda yaşayan bilinçler var.

Tıpkı bir salyangozun ne geçmişi ne geleceği algılayamaması gibi... Belki biz de bu evrende algılayamadığımız başka zamanlara, başka boyutlara karşı körüz.

Salyangoz sadece "şimdi"de yaşar.

Köpek, geçmişi biraz hatırlar ama geleceği bilmez.

İnsan, geçmişi düşünür, şimdi'yi yaşar ve gelecek için plan yapar. Yani yalnızca üç boyutu algılarız

Ama belki... bizden öte dördüncü, beşinci boyutta var olan başka bilinçler de vardır.

Ve biz, üç boyutlu varlıklar olduğumuz için onların varlığını göremiyor, anlayamıyor, sadece "efsane" deyip geçiyoruz.

Aklıma şu geliyor:

> Eğer hepimizin bilinçaltı farklıysa, neden karabasan anında herkes aynı gölge varlığı görür?

Uyku felci (bilimsel adıyla sleep paralysis) denilen şeyde, bedenin uyanmadan önce beyin uyanır. Hareket edemezsin. Ama o sırada neredeyse herkes aynı şeyi anlatır:

Karanlık bir siluet, gözle görülür bir varlık, kapıda bekleyen bir gölge.

Bilim bunu “halüsinasyon” der ve geçer. Ama...

neden hepimiz aynı figürü görüyoruz?

Bu, bireysel değil, sanki kolektif bir bilinçten geliyor.

Ya bu gerçekten bir varlıksa?

Ya da bizim bilinçaltımız, aslında hepimizin ortak bir geçmişte paylaştığı bir gerçeği mi taşıyor?

Ben insan zihninin bir şeyleri boş yere uydurmadığını düşünüyorum.

Eğer bir varlık, bir kavram, bir hayal aklımıza gelebiliyorsa, bu belki de onun izinin bir yerlerde hâlâ var olduğunun kanıtıdır.