Yalnızlığın Çaresini Bulmuşlar Mı?

Kuş uçmaz, kervan geçmez bir yerdesin.

Su olsan kimse içmez,

Yol olsan kimse geçmez;

Elin adamı ne anlar senden?

Çıkarsın bir dağ başına,

Bir ağaç bulursun; tellersin, pullarsın, gelin eylersin.

Bir de bulutları görürsün;

Köpürmüş gelen bulutları.

Başka ne gelir elden?

Çın çın ötüyor yüreğimin kökünde şu dünyanın ıssızlığı.

Tanrı kimsenin başına vermesin böyle bir yalnızlığı!

Yalnızlığın çaresini bulmuşlar mı, bilmiyorum. Belki kitapların sayfalarına saklamışlardır, belki bir şarkının nakaratına, belki de birinin gözlerinde unutulmuş bir sıcaklığa. Ama ben henüz rastlamadım. Benim yalnızlığım, öyle kolay teslim olacak bir şey değil; o, benimle konuşmayı seven, suskunluğumu anlayan eski bir dost gibi. Yine de içimde küçük bir umut var. Belki bir gün, biri gelir ve bu sessizliği bölmez… aksine onunla birlikte oturur. O zaman anlarım: Yalnızlık, aslında paylaşılabildiğinde yok olan bir şeymiş. Yalnızım evet kalabalıkların içinden geçerken omzuma değen her yabancı, içimde büyüyen sessizliği biraz daha derinleştiriyor. Sesler var, yüzler var, hayat var… ama bana dokunan bir “benimki” yok. O yüzden soruyorum kendime: Yalnız mıyım, yoksa yalnızlık mı bana ait?

Yalnızlığın çaresini bulmuşlar bir yalan eksik bir yalan fazla