Yalnızlık doğuştan gelen bir şey mi?

Kendimi bildim bileli yalnızım. Küçükken çok arkadaşım vardı, ilkokul, ortaokul, lise, mahalle vb. Güzel bir çocukluk geçirdim, hep yasitlarimla zaman geçirdim ama mutsuzdum yine de. İçime kapaniktim, beni kimsenin anlamadığını düşünür günün sonunda yalnız kalırdım. Kimse de beni fark etmezdi. Bir şekilde arkaplanda kaliyordum. En yakin arkadaşlarım bile bazen beni unutup başka kişilerle oyun oynardı. Büyüdüm, 22 yaşına geldim, son birkaç senedir tümden yalnız oldum. Arkadaşlarım kalmadı, arayanım soranim yok. Bugün, 2002 senesinde çekilmiş videolarımıza ait kasetleri bulmuş amcam. Bizle ilgili videoları attı abime. Videoları izleyince yine arkaplandaydım. Diğer kardeşlerimin hepsi videoda mutlu, hareketli, kameranın önünde eğleniyorlardı. Ben bi köşede minderin üzerinde uzanıyorum, kimse ilgilenmiyor, şaşkın şaşkın etrafa bakıyorum videoda. Diğer küçüklük videolarında da yokum zaten, annem kız kuzenimi gösterip 'bu sensin' diyerek beni avutuyor. Bugünkü videoları izledikten sonra canım sıkıldı epey ve kafama takıldı. Yalnızlık doğuştan mı gelir?