Şiir herkes için aynı anlamı taşımaz; bazıları hisseder, bazıları sadece okur. Bazıları ise anlamsız bulur, küçümser. Belki de mesele anlamaktan çok, hissedebilmektir.
Sanırım bu çok normal, zaten şiir de bireysel bir deneyim. Bence sadece hissetmeye çalışmak yerine, kelimelerin sesine, ritmine veya içine düşürdüğü bir imgelerin kendine bırakabilirsin. Anlamak zorunda değilsin, bazen okumak veya dinlemek bile bir temas noktası olabilir açıkçası.
Şiiri duyamayanlara bir şey demeye gerek yok aslında; herkesin kalbi aynı frekansta atmıyor. Kimi hisseder, kimi sadece bakar geçer. Hissetmek nasip işi biraz da.🌸
Nazım Hikmet der ki; şiiri seven kadına, ruhunu teslim et azizim. o etrafı derler toplar. Umutlarini , yarınlarını adam eder. Şiir çok özel ve derin hissettirir.
Şiiri duymayana kızmak da şiire haksızlık olur bence kanka. Herkesin frekansı aynı değil, kimine şiir değil motor sesi şiir oluyor mesela. 🙃 Önemli olan senin hissetmen.
Bilmeyene “anlamıyorsun” demek yerine, sevdiğin bir şiiri doğru anda paylaşmak daha etkili. Bazı kalpler geç açılıyor, olur öyle. 🎭📚💕