İsmet Özel şiirleri sever misiniz? Sizde Sevdiğiniz bir şiiri paylaşır mısınız?

Sana durlanmış kelimeler getireceğim

pörsümüş bir dünyayı kahreden kelimeler

kelimeler, bazısı tüyden bazısı demir

seni çünkü dik tutacak bilirim

kabzenin, çekicin ve divitin

tutulduğu yerden parlayan şiir.

Zorlu bir kış geçirdim, seninki gibi neftî

acıktım, bitlendim, bir yerlerim sancıdı

sökmedi ama hoyrat kuralları faşizmin

çünkü kalbim aşktan çatlayıp yarılırdı.

Her sabah çarpışarak çekilirdi karanlık alnacımdan

acılar bile duymadım kof yürekler önünde

beynim her sabah devrimcinin beyniydi

ayaklarım donukladı gelgelelim

sağlığın yerinde mi?

Yaraların kabuğu kolayca kaldırılıyor

halkın doğurgan dünyasına dalmakla

onların güneşe çarpan sesini anlamayan

dört duvarın, tel örgünün, meşhur yasakların sahipleri

seyir bile edemezken içimizdeki şenliği

yılgı yanımıza yanaşmazken

bizi kıvıl kıvıl bekliyorken hayat

yıkılmak elinde mi?

Boşuna mı sokuldu bankalara

petrol borularına kundak

kurşun işçinin böğrünü boşuna mı örseledi

varsın zındanların uğultusu vursun kulaklarımıza

yaşamak

bizimçün dokunaklı bir şarkı değil ki.

Bu yürek gökle barışkın yaşamaya alışmış bir kere

ve inatla çevrilmiş toprağın çılgarına

yazık ki uzaktır kuşları, sokaklarıyla bizim olan şehir

ama ancak laneti hırsla tırpanlayamamak koyuyor insana

öpüşler, yatağa birden yuvarlanışlar

sevgiyle hatırlansa bile hatta.

Köpüren, köpürtücü bir hayatın nadasıdır kardeşim

bütün devrimcilerin çektikleri

biliriz dünyadaki yorgunluk habire mızraklanır

dağlarda gürbüz bir ölümdür bizim arkadaşlarınki

pusmuş bir şahanız şimdilik, ne kadar şahan olsak

ama budandıkça fışkıran da bizleriz

ölüyoruz, demek ki yaşanılacak...

Gri ve soğuk şehirlerde büyüdük biz

Diğer şehirlerdan daha fazla zorluklar

Ve bizim her zorluktan bir çocuğumuz var

İlk çocuğumuz umut mesela bizim

Çünkü hiç dinmedi dizimizdeki kanlar

Sürünerek bitirdiğimiz yolların sonundaydı kavuşmalar

İkinci çocuğumuz hüzün ne yazıkki

Hiç tamamiyle gülmez buranın insanı

Mutluluğu gibi acısıda değerlidir onun

Göstermez gösterirse kaybolur diye korkar

Hüznün zorluğu ise yarım kalmış umutlar

Farkettiniz değilmi istemesekte bize sahip olanlar var

Ve bizden doğup da babasına benzeyen yeni zorluklar

Bir gece gibi sustum,

Hançer inerken kalbimin kıyısına.

Söyleyemediklerim birikti içimde,

Adını koyamadığım duygularla.

Hatıralar geçerken aklımdan,

Sen dokundun sandım bir an.

Yokluğun bile bir hatıra gibi,

Varla yok arasında kalan.

Geceler uzun, düşünceler derin,

İçimde çoğalan bir iz gibisin.

Ben susmayı öğrendim belki,

Ama içimde hâlâ konuşan sensin.

Bir gün geçer mi bu eksiklik?

Zaman sarar mı bilinmez yarayı.

Ama bil ki; ne olursa olsun,

Sevdiğim en güzel yaramsın.

Bana ait hocam

Simsiyah gecede kör yalnızlık
Yine bitmek bilmez melankoli
Duvarlar sağır, perdeler dilsiz
Karanlık ağır, çığlıklar sessiz
Başladı yine derinlerden isyan
İnceden inceye tükeniyor insan