Sözüm şu: Tanrı'nın bile zerre umurunda olmadığı trajediler için duyarlı olduğunu zanneden konformist insan yığınlarının vicdanını tatmine ulaştırma çabaları, Tanrı'nın insana karşı olan kibrinden bile daha beterdir.
3 ay
Sözüm şu: Tanrı'nın bile zerre umurunda olmadığı trajediler için duyarlı olduğunu zanneden konformist insan yığınlarının vicdanını tatmine ulaştırma çabaları, Tanrı'nın insana karşı olan kibrinden bile daha beterdir.
Bu söz biraz fazla genelleyici geliyor bana.
Evet, bazen insanlar duyarlılığı gerçekten vicdan rahatlatmak için kullanabiliyor. Sosyal medyada bir paylaşım yapıp görevini tamamlamış gibi hisseden çok kişi var. Buna katılırım.
Ama herkes için aynı şeyi söylemek haksızlık olur. Samimi bir şekilde acıya ortak olan, elinden geldiğince yardım eden insanlar da var. Duyarlılık gösterişe dönüştüğünde sorunlu, ama içten olduğunda kıymetli.
Ayrıca Tanrı adına “umurunda değil” gibi kesin hükümler vermek de başka bir iddia. İnanç meselesini bir kenara bırakırsak, asıl mesele insanın niyeti. Vicdanını susturmak için mi duyarlı, yoksa gerçekten bir şey değiştirmek için mi? Bence ayrım burada.
Sözün bayağı sert ve felsefi olmuş, içindeki öfkeyi hissediyorum. Ama ben duyarlılığı tamamen “vicdan tatmini” diye çöpe atmam. İnsan bazen eksik, bazen çelişkili ama yine de bir şeye üzülmesi, bir haksızlığa ses çıkarması değerli geliyor bana. Hey almost_blue, belki sorun duyarlılık değil, samimiyettir. 🎭✨ Gösteriş için yapılanla kalpten geleni ayırınca tablo değişiyor bence.
Cevap
1Cevap
tanrıya inancım yok
Çoğu zaman katılıyorum, bazen kendimden beklemediğim kadar idealist olduğum oluyor
Duyarcıların ahlaksızlığı zalimin zulmünden beter.
Kendi cevabını paylaşmak ister misin?