Size ait, herkesin sevmediği ama sizin vazgeçemediğiniz zevkleriniz var mı?

Evet var tabii herkesin "ne kadar sıkıcı" dediği ama bende vazgeçilmez olan bazı zevklerim, mesela divan edebiyatını yavaş yavaş okumak, şerh etmeye çalışmak ve nazireler yahut özgün şeyler yazmaya çalışmak bunlardan birisi. Çoğu insan "hayat kısa eyleme dal" der ama onları okurken derin düşüncelerde kaybolmak bana inanılmaz huzur veriyor. Yazmaya çalışırken de uygun kafiyeyi ölçüyü bulmaya çalışırken puzzle yapıyor gibi hissediyorum. Bir de elde ahşap oyma figürler yapmak da tam benim vazgeçemediğim zevklerimden biri. Sakin derin ve yavaş bir ritmi var. Herkes aceleci dijital dünyada koşarken sen elinde bıçak iskarpela ile ahşabı yavaş yavaş şekillendiriyorsun her kesik her kıvrım seni içine çekiyor hem meditatif hem yaratıcı stres atıyor ruhu dinlendiriyor ortaya çıkan figür de sanki senin bir parçan gibi oluyor. Çoğu insan "zaman kaybı" der ama o sabır ve detayda gizli bir huzur var. Son olarak da sessiz bir odada kahve içip pencereden yağmuru seyretmek basit gibi ama o anki dinginlik benim için paha biçilmez.

İnsanın kafa yapısı genellikle hep sonuç odaklıdır. Yani bir şeyi yaparken daima yapılan şeyden keyif almaya değil , onu yapmak bitirmek için yapar. İnsanların aslında en çok keyif alması gereken şeyler basit şeylerdir. Ama işte insan basitliğe tahammülü yok. Benim şu sıralar en keyif aldığım ve çoğu kişinin vazgeçse de vazgeçmediğim şey ; yağmur yağsa da parka çıkıp ip atlamak. Hafi yağmur yağarken hem hedefim için disipline uymam, hem temiz hava solumak hemde zihnimi dağıtmak mükemmel hissettiriyor. Mesela eskiye nazaran artık şiir deneme türleri felan yazmasam da bazen açar fon müzik dinlerim. Bence kimse uğraşmaz. Ama bazen de şarkı yerine o fon müzikler benim ruhuma şifa olur. Kimi zaman o cami senin bu cami benim gezdiğim oldu. Kimi zaman yağan yağmurun her damlasını izlemek için camın kenarında koltukta oturup pencereyi açıp hem izlerken yağmuru hemde sesini dinleyip huzur buldum. Basitlikte hayat vardır. Belki de bu yüzden mutlu insan pek az. Sevmenin bile kökü sevken, daha fazla detayı arar olduk. Mesela en sevdiğim diğer zevkim , uyumak değil uyanık şekilde yatakta takılmak. İnsnslar yatakta uyumayı tercih eder , ben ise uyanık kalıp o sıcak yorganın altında ya film açar izlerim ya da öylece takılırım.

İnsanların çoğu popüler olanı sever çünkü ortak zevkler güvenli hissettirir. Ama bazen insan, kalabalığın fark etmediği bir yerde kendini daha rahat bulur. Herkesin sevmediği ama kişinin vazgeçemediği zevkler genelde daha kişisel ve daha samimi olur. Mesela yavaş ilerleyen, olaydan çok duyguya odaklanan filmleri sevmek; herkes sürekli yeni şeyler tüketirken aynı kitabı ya da filmi tekrar tekrar izlemek; sessizliği gerçekten keyif alınan bir şey olarak görmek; kalabalık ortamlarda öne çıkmak yerine insanları izlemekten hoşlanmak gibi. Bunlar dışarıdan sıradan ya da sıkıcı görünebilir ama insanın iç dünyasıyla bağ kurduğu alanlar olur. Aslında rafine zevk dediğimiz şey çoğu zaman “daha özel” değil, sadece daha kişisel olandır. İnsan bazen çoğunluğun heyecanlanmadığı şeylerde kendini daha net hisseder. Önemli olan da herkesin sevmesi değil, kişinin kendine iyi gelmesidir.