Kitaplarda ölmek isteyen karakterlerin, yaşayacak bir neden bulduktan sonra ölmesi üzücü bir durum değil mi?

Bence çok hüzünlü bir durum. Tam hayata tutunacak bir dal bulmuşken, yaşamla yeniden bağ kurmuşken ölmesi insanın içini daha da acıtıyor. Çünkü o noktada artık mesele ölmek istemesi değil, yaşamak istemeye başlamış olması oluyor. Okur olarak umutlanıyorsun, belki her şey değişecek diyorsun ama tam da o umut anında kaybediyorsun karakteri. Bu da ölümü daha ağır, daha gerçek kılıyor; sanki hayatta da bazen geç kalan fark edişler gibi.