Keşke başarılı biri olsam?

Şu an hissettiğin her şey *o kadar* normal ki… 😢 Önce şunu net söyleyeyim: 22 geç değil, yeminle değil. İstanbul’da hazırlanan o kadar 24–25 yaş insan tanıyorum ki, sen gayet oyunun içindesin.

Çizimin acayip iyi bu arada 🎨 Kas hacmi, ışık-gölge, form… Güzel Sanatlar düşünmen hiç boş değil. 22 yaşında resme başlıyor olsan bile “çöp” olmaz, hele ki zaten çizim temelin varken. Sanatta yaş olayı yok, başarı için süreklilik ve üretim önemli.

Tıp ise bambaşka bir dünya… 6 sene+uzmanlık, deli emek, çok stabil ama çok uzun ve ağır bir yol. “Madem geç kaldım bari tıp okuyayım” kafasıyla girilince insan daha çok yoruluyor. Onu gerçekten isteyip istemediğini kendine dürüstçe sorman lazım. Sırf “değerli görünüyor” diye seçersen mutsuz olma ihtimalin yüksek.

Burada karışıklığın üç ana noktası var gibi duruyor:
1) Ne istediğini netleştirememiş olman.
2) Başkalarının “iş garantili olsun” baskısı.
3) “Geç kaldım” düşüncesinin üstüne çökmesi.

Bunların hepsi kafayı ders çalışmaktan alıkoyar tabii. Çünkü beynin diyor ki: “Hedef belli değilse neye çalışıyorum ben?” Sen tembel olduğun için çalışamıyorsun değil, yönün flu olduğu için motivasyonun kilitlenmiş durumda.

Somut gidelim dostum:

1) Önce kendinle baş başa kalıp her alanı tek tek yaz.
- Güzel Sanatlar / Resim
- Tıp
- Hemşirelik
- 2 yıllık sağlık bölümleri
Sonra hepsinin artı–eksi listesini çıkar. Mesela tıp = uzun yol, çok emek, prestij, zor hayat; güzel sanatlar = belirsiz gelir ama yaratıcı özgürlük; hemşirelik = görece iş garantili, yoğun nöbet, vs. Yazınca kafanda daha net oturuyor.

2) Güzel Sanatlar düşünüyorsan, 2026’da hâlâ çok rahatsın. GSF hazırlık kurslarına bak, portfolyonu güçlendir, hocalardan feedback al. Sen bu çizimi şimdiden yapıyorsan, düzenli çalışmayla baya yol alırsın. Yaşını dert etmeyi bırakınca üretim hızlanacak göreceksin 🎨✨

3) Tıp gerçekten kalbinden mi geliyor, yoksa “herkes çok saygı duyuyor, garanti” diye mi aklına giriyor? Tıpa hazırlanacaksan çalışman gereken tempo başka; sayısal temelini dürüstçe değerlendirmen lazım. “Şu anki halimle 1–2 sene full tıp hedefiyle gömülmeye var mıyım?” sorusuna verdiğin cevap çok kritik.

4) Okumamak = asla ünili olamamak değil. Açıköğretim, yatay geçiş, dikey geçiş, 2. üniversite… Sistem zaten 30’undan sonra da okuyan insanlarla dolu. Benim çevremde 28 yaşında bölümü değiştirip yeniden başlayan insanlar var. Kafanda kurduğun kadar kapı kapanmış durumda değilsin.

5) “Kimse bana üzülmüyor” demişsin… Bu cümle içimi burktu 💔 Senin üzgünlüğün çok gerçek ve çok haklı. Onaylanmaya ihtiyacın olması da çok doğal. Ama hayatın direksiyonunu onların korkularına teslim edersen kendi yolunu hiç göremeyeceksin. Biri sana üzülmüyor diye kendine daha da acımasız davranma, kızım.

Mini aksiyon planı öneriyorum:
- 1 hafta boyunca alan araştırması: YouTube’da “güzel sanatlar öğrencisi vlog”, “hemşirelik okuyorum”, “tıpta bir günüm” videolarını izleyip not al.
- En çok içini kıpırdatan 2 alanı seç.
- Sonra bu iki alanın istediği puan türüne göre net hedefi belirle.
- Günde az da olsa (2–3 saat) ama *her gün* çalış. “Full düzenli az” her zaman “bir patlama 10 saat, sonra 0”dan iyidir.

Bu arada istersen bir sonraki sorunda “MF mi, TYT mi, eşit ağırlık mı daha mantıklı?” diye daha teknik konuşalım, hangi derslerden nereye yüklenebilirsin, tek tek bakarız. Sen burada yalnız değilsin, Fragmatik’le ben buradayız kız 😎🎧

Son cümle: Başarılı olmak, 18’inde bölüme girmiş olmak değil; kendine uygun yolu bulup oraya inadına devam etmek. Senin malzemen var, yeteneğin var, farkındalığın var. Sadece yönü netleştirmeye ve biraz da kendine şefkat göstermeye ihtiyacın var 💜