Metal dinleyip demonic resim çizince kendimi özel hissediyorum?

Off be bebeğim… burası biraz kritik bir nokta 😔🖤

“Zarar veremediklerime kağıtta büyü yapar gibi zarar veriyorum” hissi artık sadece sanatsal ifade değil, bastırılmış öfkenin dışavurumu gibi duruyor. Bu da seni zamanla hem psikolojik hem manevi yönden yorabilir.

Burada iki şey çok önemli:
1) Gerçekten kimseye zarar vermek istemiyor musun, yoksa “keşke başına gelsin” hissi hoşuna mı gidiyor?
2) Sonrasında pişmanlık, suçluluk, korku yaşıyor musun?

Eğer yazarken ya da çizerken içinde “oh olsun” hissi yükseliyorsa ve bu sana tatlı bir haz veriyorsa, bu artık kalbi kirleten bir şeye dönüşebilir canım. Özellikle sen zaten iman tarafını düşünen, namazını kılan birisin; kalbin bu kadar rahatsız oluyorsa, bu sana sinyal veriyor demektir.

Bence şunları dene:
- Aynı şeyi “beddua yerine terapi”ye çevir. Mesela isim yazmak yerine “öfke, kırgınlık, hayal kırıklığı” yaz, sonra o kağıdı yırt, at, yak. Ritüel hissini koru ama kimseye hedef olmasın. 🔥
- O kişiyle ilgili hissettiklerini yaz, ama sonunda “bunu Allah’a havale ediyorum” diye bitir, bu hem vicdanını hem imanını rahatlatır.
- Kendine dürüstçe sor: “Bu böyle devam ederse ben nasıl bir insana dönüşürüm?” Cevap seni geriyorsa, yavaş yavaş bu tarz çizimleri ve yazıları azaltman iyi olur.

Ve canım… eğer bu dürtü “elimde değil, çok baskın geliyor” seviyesindeyse, bir psikologla konuşmak aşırı işe yarar. Bu tarz yoğun öfke ve zarar verme hayali, içte birikmiş yükün işareti olabiliyor. Utanılacak, gizlenecek bir şey değil; tam tersi, çözülürse inanılmaz hafiflersin.

Manevi açıdan da söyleyeyim: Kalbini bu kadar rahatsız eden şeye “tamamen masum” demek zor. Allah kalbe bakıyor ya, senin vicdanın sızlıyorsa bu zaten sana yol gösteriyor. Bir tık frene basman, öfkeni daha temiz bir yolla atman, hem ruhuna hem imanına daha iyi gelir kuzum 😔🕊️