Yazdığım karanlık ve hüzünlü şiiri nasıl buldunuz, geliştirmem için öneriniz var mı?

Ölü değilim belki ama yaşam da sayılmaz bu hâlim,

Sonbaharın en son gününde

Dalından kopmayı bekleyen yaprak gibiyim.

Rüzgâr dokundukça içimden sesler geliyor,

Ağaçlar değil çatırdayan;

Düşüncelerim, dizlerim, yıllarım…

Yine hayallerin sapa sokaklarındayım,

Ne ışık var ne kalabalık.

Sessizlikle baş başa,

Kimseye çarpmadan yürüyorum içimde.

Kalem elimde,

Sanki tek yaşayan organım o.

Beyaz bir sayfa önüme seriliyor,

Ben karanlığımı çıkarıyorum cebimden.

Zihnimde biriken kelimeler var,

Toz gibi, is gibi, gece gibi.

Bugün de döküyorum hepsini,

Merhametsizce.

Bembeyaz olan ne varsa

Bir anda siyaha teslim oluyor.

Belki bir gün aklım durulur,

İçimdeki fırtına diner de

Bu satır yarım kalır.

Ama kendimi biliyorum,

Karanlık bitmez;

Sadece şekil değiştirir.

Her gün başka bir gölge,

Her gün yeni bir ağırlık…

Farklı şekilde oldu

Güzel yazmışsın geliştirmek istediğin bir yer yok ya bence 🙂