Profilinize göre şiir yazayım mı bea?

Sessizlik çökerken akşamın omzuna,
Bir ruh dolaşır gölgelerin arasında.
Ne korku taşır ne de karanlık,
Sadece zamanın yorgun nefesi vardır onda.

Adımlarında hatıralar fısıldar,
Geçmişin izleri yıldızlara karışır.
Ölüm bir son değil burada,
Bir kapı gibi sessizce aralanır.

Ruh bilir, her gece sabaha varır,
Her yaprak toprağa düşerek anlam bulur.
Ve insan, faniliğini fark ettiğinde,
Hayat daha parlak yanar, daha derin olur

Hayır🤦‍♂️

Kapıyı çalmadan girdi içeri,
Ne sesi vardı ne de gölgesi.
Bir düşünce gibi yerleşti kalbime,
Davetsizdi ama çok tanıdıktı sanki.

Sandalyeme oturdu, sustu uzun uzun,
Duvarlara baktı, bana değil.
Zamanla eşyalar yer değiştirdi,
Ben ben olmaktan biraz vazgeçtim.

“Git” demedim, diyemedim belki,
Çünkü bazı misafirler
Kovulmaz,
Sadece alışılır

Adın rüzgâr gibi, gizemli ve serin,
Harflerinde saklı bilinmeyen bir derinlik.
Bir yıldız kayar gecede adını fısıldar,
Sessiz ama güçlü bir iz bırakır ardında.

Belki bir hayal, belki bir gülüş,
Belki de henüz yazılmamış bir öykü.
Hgbcgehg, anlamını zaman bulur,
Her hecede yeni bir umut durur

öylesinebirixxx
kalabalığın arasında
adını fısıldamayan biri
ama yürürken
yer değiştirir kaldırımların yönünü

ceplerinde suskunluk taşır,
taşır ama atmaz denize
çünkü bilir
bazı sessizlikler yüzmeyi bilir

gökyüzüne bakarken
yıldızları saymaz
onlara soru sorar
cevap gelmezse
kendi içinden bir ışık yakar

öylesinebirixxx
ne kahraman
ne de kayıp
sadece tam zamanında
kendi olan biri

ve belki bu yüzden
dünya,
onu fark etmeden
biraz daha dengede durur.

Zamanın cebinde sararmış bir anı,
Üzerinde çizikler, kenarı kırık.
Yeni değil belki, modası geçmiş,
Ama değeri hâlâ altın gibi parlak.

Toz tutmuş bir şarkı çalar içimde,
Her notası geçmişten bir selam.
Eski ama eskimeyen şeyler vardır,
Kalpte saklı kalan, pas tutmayan.

Bihter diye başlar kalbimdeki cümle,
Bir bakışın yeter, susar tüm gürültü.
Adın düşer geceme, yıldızlar kıskanır,
Gülüşün dokunur, zaman durur sanır.

Sessizliğin bile anlatır çok şeyi,
Bir adımın değiştirir kaderin yönünü.
Bihter, bir isim değil sadece dudakta,
Bir his, bir iz, bir ömür kalır akılda.

Göğsümde sessiz bir kıvılcım,
Karanlığa inat yanar.
Rüzgâr üfler, yağmur dener,
Ama sönmez—öğrenmiştir dayanmayı.
Küllerden korkmam artık,
Çünkü her düşüşte
Ateş yeniden adını yazar
Kalbimin duvarlarına.
Bir adım geri, iki adım ileri,
Yol uzun, gece derin.
Ama içimde bir güneş var
Kimse görmese de bilir yönümü.
Ellerim titrer bazen,
Umudum değil.
Ateşten bir kalp bu—
Isıtırken yakmayı da göze alır.

Bir ışık vardı, camdan ince,
Karanlığın cebinde saklı.
Dokunsan kırılacak sandın,
Oysa geceyi keskin bir sabah yaptı.

Duvarlar yıkıldı sessizce,
Toz kalkmadı, anı kaldı.
Her düşüşte bir kıvılcım,
Her çatlakta umut çoğaldı.

Yanarken öğrendi taşlar
Kül olmanın öğretisini.
Parladı yıkılışın eşiği,
Kendi içinden doğurdu sesini.

Ve anladık: Son sandığımız,
Işığın yön değiştirmesiymiş.
Parlayan bir yıkılışla
Yeni bir yol çizilirmiş.

Henüz hazır değilim,
Kalbim hâlâ dünü topluyor.
Bazı yaralar konuşmuyor,
Bazı kapılar sessizce kapanıyor.

Zaman istiyorum kendimden,
Cesaretimle korkum arasında.
Acele etme bana,
Henüz hazır değilim

Heraşira,
Adın dudaklarımda yarım bir dua,
Ne tamamen gece
Ne de sabaha ait.

Gözlerinde eski bir masal var,
Kimsenin sonunu bilmediği.
Susuşun bile konuşur,
Kalabalıklar içinde yalnızlığı öğretir.

Heraşira,
Dokunsam dağılır mısın bilmiyorum,
Ama bil ki
Bazı isimler kalbe yazılır,
Silinmez