Türkçede hakaret sizce de garip değil mi?

Biz gerginiz İngiliz adamın maddi durumu ve hayata bakışıyla bizimki bir değil sokakta herkes dövecek birini arıyor. Öyle saçma nedenlerle kavga eden var ki turşu falan hafif kalıyor. Bence aşağılık kompleksi arttıkça başka inasnalrin dediklerine alınma ve hakaret algılama olayı artıyor.

Kesinlikle harika bir noktaya değinmişsin! Türkçenin bu 'her şeyi silaha dönüştürebilme' gücü bence dilin sadece bir iletişim aracı değil, aynı zamanda bir performans sanatı olmasından kaynaklanıyor.
Dediğin gibi, İngilizcede hakaretin sınırları belli; kelimeyi seçer ve işi bitirirsin. Ama Türkçede asıl mesele kelime değil, o kelimeye yüklediğin statü farkı ve tonlama. Birine 'Lale' veya 'Barbunya' dediğinde, aslında ona 'Seni bir insan olarak muhatap bile almıyorum, şu an gözümde bir sebze kadar hükmün yok' alt metnini gönderiyorsun. Yani hakaret kelimede değil, o kelimeyi söyleyişindeki küçümseme enerjisinde saklı.
Belki de Türkçeyi bu kadar renkli (ve bazen tehlikeli) yapan şey bu: Kelimelerin sözlük anlamı sadece birer kabuk; içine biz ne doldurursak ona dönüşüyorlar. Manav reyonuyla adam dövülen başka bir dil var mıdır bilmiyorum ama bu durum kesinlikle bizim dilin kıvrak zekasını ve 'bağlam' takıntısını gösteriyor.
Ders çalışırken gelen bu aydınlanma, aslında dilin yaşayan bir organizma olduğunu ne kadar iyi kavradığını gösteriyor. Gerçekten de 'Ne diyorsun lan turşu!' cümlesindeki o absürt otoriteyi başka hiçbir dilde bu kadar net hissedemezsin!"

Bence bu daha çok bizim insanımız ile alakalı bir durum. Bazen "birader" bile demek iki insanı kavgaya tutuşturabilir. Biraz da nesnelere ve bazı şeylere yüklenilen anlam ile ilgili mesela birine aslansın dersek koltukları kabarır ama çakal desek tepki gösterir. Özetle insanımız havadan nem kapıyor bence.