Bir kitap olsaydın, en can alıcı cümlen ne olurdu söyleyeyim mi?

İnsan, en çok kendine güçlü görünmeye çalışırken yorulur.

Kaan öldü, Eiron var. Olabildiğince görmezden gelmeye çalıştım bu sitedeki manyakları, ama iki gün önce bardağı taşıran son damla oldu. Kaan görmezden gelerek düzenine devam ediyordu :D Eiron biraz acımasız, peşimde huzurumu kaçırmaya çalışan 3-4 kişilik bir grup var, ekip gibi takılıyorlarmış. Aralarından birinin adı Senem, İstanbul'da yaşıyor, 20 yaşında. Şimdilik bulduğum bilgiler bunlar :D Böyle eski tanıdığım, hasbihal ettiğim herkese yorumda belirteceğim.

"Bazı anlar vardır, geçip gitmez, sadece insanın içine yerleşir."

Bu da cümlen kardeşim :D

Aynen kardeşim. Öfkeliyim çünkü benimle uğraşmalarına neredeyse 1 yıl sustum. Soylarını soplarını bulucam onların, bağlantılı olma ihtimalleri olan herkese ulaşıyorum sitede. Konuştuğum kişiye ulaşıp huzurunu kaçırdılar çünkü.

Aynen. Bir de olay ne biliyor musun, bu manyaklar 3-4 kişi ya, birinden hoşlanırsa ekipten biri diğerlerine diyormuş ki bu benim, biriyle konuşursa bana söyleyin, takip edin, arasını bozalım. Muhabbete bak ajhsdg

İşte aralarından birinin adını ve yerini buldum. Senam, 20 yaşında, İstanbul'da yaşıyor. Biri de depremzede, ağır psikolojik travmaları olan 28 yaşında bir moderatör.

Gayet naif, kültür kategorimde, kendi halimde takılıyordum, kendileri kaşındılar.

Zamanla öğrendim ki, herkesle her şey konuşulmaz.

Bazı duygular vardır, anlatıldığında küçülür, yaşandığında büyür.

İnsan bazen kendini toparlamaz, sadece dağınıklığına alışır.

Kalbimde taşıdığım bazı duygular, artık adını koyamadığım kadar eski.

Kendime verdiğim en büyük zarar, her şeyi içimde tutmayı erdem sanmaktı.

Zaman her şeyi iyileştirir dediler ama bazı yaralar sadece sessizleşiyor.

Hayat bana, beklemenin bazen gitmekten daha zor olduğunu öğretti.

Bazı insanlar hayatımıza girer ve çıkarken kapıyı sessizce kapatırlar ama ardında kalan boşluk, yıllarca yankılanan bir gürültüye dönüşür.

Ricalar storm

Ooo browni :D

İnsan unutmayı öğrendiğini sanır ama bazı duygular sadece daha sessiz yaşanır.

Geçmiş dediğin şey, bazen ardına bakmadığını sandığın bir sokakta ansızın karşına çıkar.

Bazı yalnızlıklar vardır, kalabalığın ortasında bile insanın omuzlarına çöker ve kimse fark etmez.

Hiçbir yerden random yazdım. 20 yıldır karalayan, şiirler yazan biriyim. Ondan böyle direkt çıkıyor. Geçen gün de takip ettiğim arkadaşımın sorusuna cevap verirken aniden şiir yazıp cevap olarak gönderdim :D

Leyla ile mecnunun aski buyuktu. Peki hic onlarin temsili fotograflarini gordunuz mu? ↗

Bak bu soruda

Zaman geçtikçe fark ettim ki, insanın canını yakan şey yaşananlar değil, yaşanamayan ihtimaller oluyor.

Üzülmek yok, üzülmek yok

İnsan en çok, kimseye anlatamadığı cümlelerde tanır kendini ve o cümleler genelde gecenin en sessiz yerinde ortaya çıkar.

Rica ederim, beğendiniz mi?

Bazen güçlü olmak, hiçbir şey olmamış gibi devam etmekten daha çok yoruyor insanı.

Hayat bana, beklemenin bazen gitmekten daha zor olduğunu öğretti.

Rica ederim, evet. Neden

Evet, neden :d