Türk sanatlarında sadelik mi yoksa incelik mi daha baskın?

Türk sanatlarında bence incelik daha baskın. Kalan tarihi eserlere baktığımız zaman camilerde özellikle işlenen motifler çok güzel ama İnce düşünülmüş. Buradaki yapılan sanata sadelik diyemeyiz gösterisi çok şatafatlı ama aynı zamanda da çok ince düşünülmüş her şey. En ufak ayrıntısına kadar ve sanki o zamanın teknolojisi ile lazer kesim yapılmış gibi hepsi. Söz sanatları bence o zamanlar hepsini bir arada yapmış. Hepsini bir araya toplamış. Bence çok güzel bir şey. Mesela mimar Sinan'ın Edirne Süleymaniye camisi'nde hiç mikrofon kullanmadan sesi yansıtması çok büyük bir beceri. Onu yapmak için çok ince ayrıntılara kadar düşünmüş.

Bence Türk sanatlarında sadelik baskın, ama bu sadelik incelikle besleniyor. Yani gösterişten uzak, abartısız bir duruş var; fakat dikkatli bakınca detaylarda büyük bir emek ve zarafet görüyorsun. Ben şöyle düşünüyorum: Türk sanatının gücü bağırmamasında İlk bakışta sade durur ama içine girdikçe derinliği ve inceliği hissettirir. Bu denge de onu özel kılıyor.

İncelik ve zarafet..

En bariz örneği, cami minareleri..

Ebru da öyle.

Barış abinin de dediği gibi, biz Türkler ince ruhlu insanlarız.