Hayatında hiç kitap okumamış biriyle arkadaş olunur mu?

çünkü aslında “kitap okumak” burada sadece bir eylem değil, bir zihniyetin göstergesi. Ama cevabı net “evet” veya “hayır” değil; biraz neden okumadığına ve hayata nasıl baktığına bağlı.

Kitap okumamış olmak = Bilgisiz olmak demek değildir. Bazı insanlar hiç kitap okumaz ama gözlemle, yaşamla, insanlarla konuşarak öğrenir. Hayatı içinden dinler, sezgileri kuvvetlidir. Eğer böyle biriyse, kitap okumaması onu dar görüşlü yapmaz hatta sohbetleri bile keyifli olabilir.

Ama hiç merakı yoksa, orada sıkıntı başlar:Kitap okumamak değil, hiç merak etmemek asıl meseledir. Çünkü kitap, filmler, sanat, düşünce… bunların hepsi bir insanın iç dünyasını besler. Eğer karşındaki kişi “boşver ya, ne gerek var” diyorsa, bu gelişime kapalı bir zihniyetin işaretidir. O zaman arkadaşlıkta ortak zemin bulmak zorlaşır.

Arkadaşlıkta dengenin önemi:Sen kitap okumayı seven, düşünen, sorgulayan biriysen; karşındaki tamamen farklı bir dünyadaysa, uzun vadede konuşacak çok şey kalmaz. Ama o kişi öğrenmeye açık, senin ilgi alanına saygılıysa, aranızda güzel bir denge bile oluşabilir. Bazen biri düşünür, diğeri hissettirir.“Kitap okumayanla değil, düşünmeyenle arkadaş olunmaz.”Yani kitap okumak bir araçtır, amaç değil. Ama eğer biri o aracı da, merakı da, öğrenme isteğini de reddediyorsan evet, o zaman aranızda duvar olur.

Her kesimden, yaştan arkadaşlarım var ve şunu fark ettim bilgelik kitapla gelen ya da ölçülen bir şey değil. Çok zeki insanlar da var hayattan kendi dersini damıtan ve bunun için kitaba filme ihtiyaç duymayan. Gözlem gücü yüksek, kitapları ve edebiyatı seven kendini yazılarında yaşatan insanlar da var. Ben kitaba göre seçmiyorum çünkü öyle yaparsam ön yargılı davranmış olurum.

Bu zamana kadar gördüğüm en zeki kişilerin kitap okuma alışkanlığı yoktu. İnce diye aldığınız stefan zweig’ın satranç romanını okumakla kamu entelektüeli kesiliyorsunuz başımıza