Şiir okumayı ya da yazmayı sever misiniz?

Sen..

Sevginin en derin zevkini tattım,
İnan ki tutmadı senin yerini.
Ben bir tek annemin dizinde yattım,
O bile tutmadı senin yerini.
Nice gül kokladım amberden miskten,
Hepsi de güzeldi birbirilerinden,
Lakin aradığım kokular yoktu,
Gül bile tutmadı senin yerini.

Her akşam aşkının oldum delisi,
Hayalin karşımdan bir an gitmedi.
Bana huzur veren hayalimdeki
Sen bile tutmuyor senin yerini.

Şerbet içtim akide baldan,
Hep seni aradım her damlasından.
Yaktı ciğerimi farksızdı kordan,
Bal bile tutmadı senin yerini.

Seni aramadık yer bırakmadım,
Seni sormadığım el bırakmadım.
Her gece mehtap'a sen diye baktım,
Ay bile tutmuyor senin yerini..

Evet severim okumayi da yazmayi cok fazla yazdigim şiirler var Ama benimkiler farkli tabi

Bir tanesi bu

Sessizliğin Fısıltısı

Bir ses var içimde,
Umutsuz, dargın.
Suskun yüreğim,
Hep bir adım geride.

Dalgalar vuruyor rüzgârlara,
Sessizlik yankılara susuyor.
Karanlığın ışığında bir boşluk,
Yürüyen kalabalığın ortasında.

Yarım kalmış umut kırıntılarıyla,
Ümitlerle dolu yalnızlığım.
Koca bir boşluk toplandı yüreğime;
Bomboş bakışlarımda, soğuktan alevler.

Gözlerim ağlasa,
Haykırsa acılarımı...
İçimde kopan fırtınaları
Rüzgâr tanelerine fısıldasam.

Fısıldadıkça,
karanlığın koynunda
bir gün, çığlıklarım yankılanır.

Evet, severim. Şiir benim için kalbin en dürüst hali, suskunluğun en güzel dilidir. Her kelimesi bir duygunun izi, her dizesi geçmişin yankısıdır. Bazen bir mısra dokunur insanın içine, unuttuğu bir hissi yeniden canlandırır. Yazarken zaman durur, dünya sessizleşir, sadece kalemle kalp kalır. Şiir, bir insanın içindeki fırtınayı zarifçe anlatabilmesidir; sessiz ama yakıcı, sade ama sonsuz bir güzelliktir.