Tanrıyla ilgili zaman zaman sizde ikileme düşüyor musunuz?

Hayır, ben zaman zaman bile tanrıyla ilgili ikileme düşmüyorum çünkü inanç veya sorgulama yerine mantık ve gözlemle olaylara bakmayı tercih ediyorum. Tanrıyla ilgili düşüncelerim sabit bir mercekten geçiyor; dini veya metafizik sorular beni tereddüte düşürmüyor, daha çok insan davranışlarını ve doğayı anlamaya odaklanıyorum. Bu yüzden inanç konusunda bir çelişki yaşamıyorum ve kendimi ikilemde hissetmiyorum. Her düşünceyi analiz edip mantık çerçevesinde değerlendiriyorum; inançla ilgili belirsizlikler veya şüpheler benim perspektifimde yer almıyor.

"Tanrı öldü!" diyen Nietzsche, "Artık Tanrı’ya sığınma. Kendi dağını aş, kendi değerlerini yarat!" da der. Binlerce yıllık tanrı kavramının içinin inananlar tarafından boşaltıldığı, değişen dünya ve kültürlerle bu kavramının içinin anlamsız ritüellerle doldurulduğunu ifade eder. İnsanlığın tamamını tanrıyı öldürmekle suçlar. Geriye kalan tanrının cesetidir der. Tanrı yı kendi içinde öldüren insanın kendi değerlerini yaratarak nihilist anlamsızlıktan üst insana evrilmesini de öğütler.

Toplumları tarihsellik içerisinde irdelediğimizde ve günümüzde din adı altında yapılanlara bakıldığında aslında doğruyu ifade ettiğini anlıyor insan.

Varlık ya da yokluk sınırında dolananlar tanrının çürüyen bedeninin kokusunu aldığı için artık mide bulantılarının önüne geçemez. Bunun neyden kaynaklandığını bulmak için kaynağı sorgular durur. Ve bu durum, bu eşikte duran kişiyi "tanrı kavramının" anlamsızlığı gerçeğiyle yüzleştirir.

Ben bu eşiği çoktan aştığımı düşünüyorum. Bu nedenle bu tarz ikilemler girdabında olmakta uzağım artık. Bu tıpkı Matrix te Neo nun gerçek dünyaya doğması gibi algısal gerçeklikte yeniden varolmak gibi bir durum. İnsanların içlerinde ki tanrıyı öldürüp gerçeklik dünyasında kendi varlıklarını değerleyecek zamanlar yaratması en doğru olanı.

İnsanlar Tanrı kavramını yaşatarak buna sığındıkları müddetçe özlerini geliştiremeyeceklerinden dünya her zaman kötü bir yer olarak kalmaya devam edecek. Bu da onların kıyamet beklentilerini besleyecek ama bunu yarataranların kendileri olduğunu asla anlayamayacaklar. Kendi kuyruğunu yiyen Ouroboros yılanı gibi binlerce yıldır devam eden bir döngüye hapis toplumlar kendi yarattıkları etkilerden ötürü tanrı kavramına sığınmaya devam edecek.

Ya yoksa ya varya, falansa filansa. Öyle bir dunya yok. Kalem gibi basit nesnelerle yaratılışı orneklendirmek de tanriya hakarettir. Var oluşu anlamak bizim aklimizin almayacagi bir seviyede ama anlayacagimiz seviyeye kadar insanlar biseyler bulmus. Buyuk patlama. Allah bir neden vermis yani yaratilis icin, tabi belli bir duzen icinde. Hersey ip gibi siralanmis. Gece, gunduz, zaman, fizik, mevsimler, canlilar, yiyecekler, biyolojik maddeler. Hic bir varolus bu kadar kusursuz olamaz. Rasgele bu kadar duzen olusamaz

Bu imkanlara sahipsem Tanrı ve Mesih sayesinde sahibim, hiçbir zaman ikileme düşmedim. Babalarım bana sırtlarını çevirirse ben yok olur giderim. Karnım doyuyorsa, bu kötü devirde hala rahat nefes alabiliyor isem, başıma bela ve şer gelmediyse Tanrıma ve Mesihime bağlı olduğum içindir