Okumayan bir toplum, düşünmeyen bir nesli alkışladığını fark edebilir mi?

Soruyu aslında günümüzde çokça yaşadığımız olaylarin etkisiyle hazırlayıp yazmistim.

Suça sürüklenen çocuklar , gözünü kırpmadan cinayet işleyen gençler veya rahatça suç işleyip kısa süreli hapse girmeler esnasinda davullarla zurnalarla aslan oğlum, paşa oğlum, diye cocugunu nezarete gönderen aileler...

Bu zihniyetin okumamasinin eksikliğini maalesef biz çekiyoruz işte...

Bir de mesele sadece okumakta elbette değil, kaliteli içerik okumak, sorgulamak, düşünmek, araştırmak, kendini geliştirmek, bir dava veya inanç uğruna belli bir bakış açısına sahip olup hayatta bir amacı olarak yaşayabilmek.

Size gelince , kelimeleriniz ve ifade edisinizden bir eksiklik belli olmuyor düzenli okuma alışkanlığınız olmasa da eğer bir gün edinirseniz nasıl bir haz olduğunu gorecek ve iç sıkıntısına ne kadar iyi geldiğine şahit olacaksınız.

İçimizdeki eksikliği dolduracak şeyi belirleyecek olan da biziz. Genelde ya alkol , sigara , kumar , oyun bağımlılığı gibi veya bunlardan hiçbiri ise yanlış insan seçimi gibi şeylerle doldurduğumuzu sanıyoruz.

Veya terapiler alıp bunun iyilesecegine kurtulacagimiza ve o boşluğun kapanacağına inanıyoruz.

Kendi kendimize bunun tedavisini bulup kendimize biz iyi gelmeliyiz...
Diğer her şey geçici... Anlık bir tedavi sanrısı gibi...

Evet burada olmak da bir seyin yerini doldurmak veya bir eksikliği kapatmak da diyebliriz.

Kaybederken de kazanırız , kendimizi suclamamali, hiçbir karşılaşma tesadüf değil, karşımıza çıkan insanalrin hepsi yaşadığımız hayatta birer durak.. Uğramamız gerekiyordu geçerken ve uğradık. Mutlaka o duraklardan edindiğimiz tecrübeler, çıkardığımız dersler vardır.

Deneye yanila, düşe kalka, ağlaya güle kendi yolculuğumuzda nefes almaya devam ediyoruz , ne zamana kadar bilmiyoruz, son durak neresi bilmiyoruz.