Kitaplar insanı düşünmeye sevk eder mi?

Onu küllerinden doğduracak prenses bir başrol karakteri olurdu, oda zamanında benim yaşadıklarımı yaşamış ama aydınlıkta kalmayı başarmıştır. Ben ise bu yaşananlara lanet edip karanlık tarafı seçip kendi sanatımı icrâ eden bir kukla savaşçısı olurdum. Bu kişiliğim o kişi ile tanışana kadar devam ederdi, ilk karşılaşma sahnesinde muhtemelen köylerimizin çatıştığı bir sahne olurdu ve düşman olarak ekranlarda yer alırdım. Bir süre bu savaş devam eder ve uzun zaman sonra karşı karşıya gelmeden 1 hafta öncesinde benim çocukluk ve ergenlik dönemlerimi kapsayan bölümleri izlerdik. Bu karakterin karanlık tarafa geçiş serüvenini anlatan filler diye tabir ettiğimiz bölümler vs. olurdu. Baya duygusal sahneler izlerdik başrolden ziyade genelde o karakteri derinlemesine anlamak için uğraşırdı fanlar.

Gelelim savaş sahnesine prenses ve ordusu ile başa baş bir savaş geçer. Burada prenses ana hikayenin en güçlü karakteri, jutsuları vs. Almıghty diye tabir ettiğimiz olağanüstü seviyede. Ve prenses ile dar bir alanda denk geliriz başlarda birbirimize sert konuşur laf atışmasında bulunuruz. Sonrasında onun kılıcı, benim kuklalarımın olduğu bir kavgada çarpışırız. Başta prensese kuklalarım ile üstünlük sağlarım, etkisiz hale getirmeye çalışırım, ama savaşın sonlarında içimdeki ağrıyı boşluğu fırsat bilen prenses gizli bir saldırı ile kuklamın iplerini keser ve neden bunu yaptığımı sorar

bende ona dayanamayıp kendi hikayemi anlatırım. Kendisi ile aynı şeyi yaşadığı için gözleri dolan prenses hemen muhafızları çağırır bende direnmeden teslim olurum. Prenses sık sık kaldığım hücreye ziyaret edip benimle sohbet ederdi, bende başlarda bu duruma anlamadığım için bir oyun olduğunu düşünürdüm ama zamanla prensesin cidden bana tutulduğunu anladım.

Gel zaman git zaman hücreden çıkarım. Prenses beni atlı kervanı ile evine bırakmak ister bende hoşnutla kabul ederim. Eve vardıktan sonra kervanına saraya dönmesini emreder, içimden hafif bir tebessüm ile ne oluyor derim. Bu geceyi prenses benle geçirmek istediğini söyler, bende fakirhanemde onu ağrılarım, tam uykuya dalacakken prenses birden yanağıma buse kondurur ve bebek sarmalar gibi sarılırdı. İşte o an ve o temas benim aydınlığa adım attığım an ve ten rengimin açılıp kanlı canlı olduğu an.

Parçalara ayırmak uğraştırdı, sığacağını düşünmüştüm🥲

Teşekkürler Grushenka_Sama😇

Güzel bir final sahnesinin dış sesinden dökülen satırlar gibi oldu. Bu satırları duyan herkes final sahnesinde hafif bir mutluluk gözyaşları akıtıp keşke bitmeseydi dedirten türden. Senin seslendirdiğini hayal ettim, tam finale uygun, diksiyonu düzgün ve içten bir anlatım ile mutsuz ve çaresizlik ile başlayan bir hikayeyi mutlu son ile bu satırlarla taçlandırdın. Ellerine ve emeğine sağlık Grushenka_sama🌄🙏🏻

*buna müsade edebiliyorsa