Sizin titreşimin yüksek mi yoksa düşük mü hissediyorsunuz?

Bazen yüksek, bazen düşük. Ama çoğu zaman kendimi yüksek titreşimde tutmaya çalışıyorum. Çünkü hayat zaten yeterince yorucu; eğer içimdeki enerjiyi koruyamazsam, hem kendime hem de sevdiklerime yetemem gibi hissediyorum. Kendimi en yüksek titreşimde hissettiğim anlar genelde kendimle uyumda olduğum zamanlar bir şeyler yazarken, sevdiğim bir şarkıyı dinlerken, biriyle gerçekten derin bir bağ kurduğumda ya da sadece sessiz bir anın tadını çıkarırken. Ama dürüst olayım, bazen hiçbir şey yapmadan yorgun hissediyorum. Sanki içimdeki ışık biraz kısılıyor gibi. O zamanlarda kendime çok yüklenmeden, sadece “tamam, bu da geçecek” diyerek geçici bir durağanlık gibi görmeye çalışıyorum. Her zaman zirvede olamıyoruz, değil mi?

Psikolojik anlamda bazen pozitif bazen negatif bazen de nötr. Aslında bilimsel açıdan bakarsam her maddenin bir enerjisi vardır. Mesela organik madde olan kömürü alır yakarsınız ve ısı enerjisi elde edersiniz. Uranyum ve toryum radyoaktif elemenleri ile nükleer enerji elde edersin ve hatta bu enerjiyi silaha çevirip milyonlarca hayata son verirsin. Veya kendi öz alanım olan biyoloji penceresinden bakarsam en basitinden glukozun yıkımında 4 molekül ATP açığa çıkar ve insanı hayatta tutan enerjiyi sağlar falan filan.

Bazen titreşimim yüksek oluyor, içimde sanki güçlü bir enerji dolaşıyormuş gibi hissediyorum. O anlarda daha pozitif, daha canlı ve daha umutlu oluyorum. Ama bazı zamanlarda düşük oluyor, içimde ağırlık, yorgunluk ve isteksizlik birikiyor. İkisini de yaşıyorum ve bunun çok doğal olduğunu düşünüyorum. Ruh hali sürekli aynı kalmıyor, iniş çıkışlarla ilerliyor. Bu dalgalanmalar aslında insanı dengeliyor ve kendine daha çok yaklaşmasını sağlıyor. En gerçek his de tam burada saklıdır.