"Hayatın anlamı ve Tanrı’nın varlığı üzerine ne düşünüyorsunuz?

Hayatın saçmalık olduğunu düşünmek saçma değil mi? Hayatı saçmalık olarak görmek bana göre çelişkili. Çünkü yaşarken hissettiğimiz sevgi, dostluk, üretim ve öğrenme gibi şeyler zaten başlı başına anlam yaratıyor. Ölüm var diye yaşam anlamsız olmaz; tam tersine sınırlı olduğu için değerli hale gelir. Bu anlam bile yeterli ulvi ilahi bir anlam olmayabilir olması da gerekmiyor bence Anlamlı bir yaşam sürmek en önemlisi

Tanrı konusunda verilecek cevap şudur;Nasıl olduğunu bilmediğimiz Tanrı hakkında susmak suretiyle saygımızı göstermektır ben bu konuda Agnostik görüşü makul buluyorum

Bunlar senin görüşün, bu da benim görüşüm.

"Hayatın anlamsız bir saçmalık olduğunu ve insanın hiçbir anlamı olmadığını söylemek, en azından milyonlarca yıl süren evrimsel sürecin ardından bu bilinç düzeyine ulaşmış varlıklar için bir haksızlık olmaz mı? İnsanın egosunu, bilincini ve zekâsını tamamen değersiz görmek yerine, bu süreçte ulaştığımız bilinç seviyesinin kıymetini bilmek gerekmez mi? Biz, başlangıçta basit bir canlıyken bugün geldiğimiz noktada kendi varlığımız üzerine düşünebilen, değerler üretebilen ve evreni sorgulayabilen bir bilince sahibiz. Bu bilinç düzeyi, her ne kadar kozmik ölçekte küçük görünse de kendi başına bir değer ifade etmez mi?"

Sen farklı bir pencereden bakıyorsun. Ben senin derdini anlayabiliyorum ancak sen benim demeye çalıştığımı, aslında temel bakış açımı anlayamıyorsun. Anlamaman normal aslında. İnsan deneyimlemediği bir görüşü veya hissi anlayabilmekte zorlanabilir. Bu gayet olağandır.

Bu söylediklerinin benim bakış açımdan hiçbir hükmü yoktur. İnsanın değersiz olduğunu savunmuyorum. İnsanın yaşadığı hayata fazlaca anlam yüklemesini ele alıyorum.

"Ben zeki bir hayvanım. Düşünebiliyor, konuşabiliyor, üretken davranışlar sergileyebiliyorum. O halde ben kıymetliyim. Bu hayatın değerli bir canlısıyım" demek çok abes bir düşünce bence.

Ölümden sonra da olacağının bir garantisi yok aslında sadece öyle olması psikolojimize iyi geliyor hoşumuza gidiyor bize anlatılan bu şekilde diye bunun tek doğru olduğunu düşünüyoruz

Ben onu da düşünmüyorum yatağa yattığımda sabah uyanacağımın garantisi yok uyurkende bir nevi ölüyoruz bilincimiz kapandığında sadece hiçlik var

Anı yaşayın bunlar üstünde delireceğiniz konular değil beyin egzersizi olarak görün

Psikoloji kitapları okuyun ve depresif Nietzsche gibi filozofları okumayın

Tavsiyen için teşekkürler ama şu konuda sana katılmıyorum onu okuyun bunu okumayın diyerek kendini belli bir fikir yapısı içine hapsetmiş olursun karşıt fikirleri de okumalısın ki kendi fikirlerinin sağlamasını yapabilesin

Elbette objektif olarak her türden kitaplar okunmalı ama kişinin psikolojisi buna müsait değilse okumamalı aksi takdirde çok depresif olabilir ve intihara kadar gidebilir Psikoloji kitapları okuyup mentali sağlam tutmak için önerdim

Kişide değersizlik duygusu hakimse dünyadaki tüm kitapları da okusa sonunda içindeki boşluğu dolduramaz ve intihar eder intihar depresif düşünmekle mentalin bozuk olmasıyla falan alakalı değil ne koyarsa dolmayan boşlukla alakalı bunun önüne geçecek hiçbir kitap ya da düşünce modeli yok maalesef

Katılıyorum. Bu arada Wittgensteinda benzer düşünüyor Dil felsefesi kitabında ki bir pasajda Dünyanın anlamı dünyanın dışında olmalıdır.” (Die Welt muss außerhalb der Welt ihren Sinn haben.)
Dil, dünya hakkında düşünmemizi ve dünyayı anlamamızı sağlar, ama dünyanın kendisi anlamı veremez; anlam, dünyanın sınırlarının ötesindedir.
Cemre Demirel de Diamond Tema ile yaptığı tartışma da bu sözünü kullanmıştı

Pardon yanlış okumuşum Wittgenstein böyle düşünmüyor dünyanın anlamının dünyanın dışında olduğunu düşünüyor ama Wittgenstein Ateist bir filozof anlamın ve değerin kaynağı Tanrıdan geliyor ama tanrıyı dinlerin dışında tutuyor dinler konusunda Ateist bir filozof