Sanat acıdan doğuyorsa, bizden neden hâlâ sanatçı çıkmıyor?

Sanat sadece acıdan doğmaz ki... Fakat yine de ben kıymetli sanatçılarımızın olduğunu düşünüyorum. Şiirle ilgilendiğim için bu konuda İsmet Özel'i örnek vereceğim. Şiir konusunda beni kendisine hayran bırakıyor. O sanatsal zevki alıyorum. Piyanoda Fazıl Say ve yol gösterdiği Büşra Kayıkçı muazzam. Piyanoda yine genç yetenek olarak İpek Nisa Göker var gelecek vaadediyor çok iyi bir sanatçı olacağına eminim. Zülfü Livaneli, Haluk Bilginer vs. aslında çok isim var. Bence sanat konusunda iyiyiz.

Sanatçı toplumdan beslenen, etkilenen, nesillere aktaran ve daha birçok değerli unsurları yansıtan bir mücevherdir. Benim ise şu anki konum 'acı' fakat bu kelimenin geniş çaplı anlamından her şey çıkartılabilir.

Sanat tek bu konudan ortaya çıkmamıştır. Göreceli bir kavram. Sanat tarihine baktığımızda o dönemlerden şu anki zamana kadar olan süreci gözlemlemekteyiz. Günümüze baktığımızda enstalasyon (yerleştirme) veya hazır nesnecilik fikir sanatı vs. gibi çalışmalarda ön plana çıkmaktadır. Geleneksel sanattan da kopmamak lazım. Bunun bilincinde ve samimi saygıyla uzman kişilerin yapabileceği iştir. Bu seviyeye gelmek için dolu olmak gerekiyor.
Kısacası bu yolda kendisini adamış, literatürüne devam eden, işine saygılı, emek vermiş ve samimi sanatçılar değer gördükçe sanat daha da gelişecektir.

Bence sanat çapkınlıktan doğuyor. Bakınız şairlere, çoğu çapkın ama kalemi iyidir. Buna müzisyenleri de ekliyorum. Uzay Heparı’nın çok güzel güfteleri vardır ama Sezen Aksu’yu Yıldız Tilbe ile aldatmış.