Yorum at seni anlatan bir şiir bırakacağım?

Bazen işler ters gittiğinde,

Yürüdüğün yol sana yokuş yukarı gibi göründüğünde,

Fonlar düşük ve borçlar yüksek olduğunda,

Ve gülümsemek istiyorsun ama iç çekmek zorundasın,

Bakım sizi biraz yorduğunda,

Dinlenmelisin, ama vazgeçme.

Hayat iniş çıkışlarıyla tuhaftır,

Hepimizin bazen öğrendiği gibi,

Ve birçok başarısızlık geri döner,

Eğer dayanabilseydi kazanabilirdi;

Tempo yavaş görünse de vazgeçmeyin-

Bir darbe daha vurarak başarıya ulaşabilirsiniz.

Hedef çoğu zaman ulaşılandan daha yakındır

Baygın ve tökezleyen bir adama öyle görünüyor ki,

Mücadele eden çoğu zaman pes etmiştir,

Galip kupasını ele geçirebilecekken,

Ve gece çöktüğünde çok geç öğrendi,

Altın taca ne kadar da yakındı.

Başarı, başarısızlığın tersine çevrilmesidir.

Şüphe bulutlarının gümüş rengi,

Ve ne kadar yakın olduğunuzu asla bilemezsiniz,

Çok uzak gibi görünse de yakın olabilir,

O yüzden en çok darbe aldığınızda mücadeleye devam edin.

Vazgeçmemeniz gereken an, işler en kötü hal aldığındadır.

Edgar Albert Guest'in Vazgeçme isimli şiri profilini inceledim analiz ettim bu şiir uygundu sana

Gün biter gülüşün kalır bende
anılar gibi sürüklenir bulutlar
Ömrümüz ayrılıklar toplamıdır
yarım kalan bir şiir belki de

Aykırı anlamlar arayıp durma
güz biter sular köpürür de
kapanmaz gülüşünün açtığı yara
uçurum olur cellat olur her gece

Her gece yeniden bir talan başlar
acı ses olur, ses deli bir yağmur
eski bir eylüle gireriz böylece

Sığındığım her yer adınla anılır
ben girerim, sokağı devriyeler basar
bir de gülüşün eklenir kimliğime

Ahmet Telli nin şiiridir

Değişir rüzgarın yönü,
Solar ansızın yapraklar;
Şaşırır yolunu denizde gemi,
Boşuna bir liman arar.
Gülüşü bir yabancının,
Çalmıştır senden sevdiğini;
İçinde biriken zehir,
Sadece kendini öldürecektir;
Ölümdür yaşanan tek başına
Aşk iki kişiliktir.

Bir anı bile kalmamıştır,
Geceler boyu sevişmelerden;
Binlerce yıl uzaklardadır,
Binlerce kez dokunduğun ten;
Yazabileceğin şiirler,
Çoktan yazılıp bitmiştir;
Ölümdür yaşanan tek başına,
Aşk iki kişiliktir.

Avutamaz olur artık
Seni bildiğin şarkılar;
Boşanır keder zincirlerinden
Sular tersin tersin akar;
Bir hançer gibi çeksen de sevgini
Onu ancak öldürmeye yarar:
Uçarı kuşu sevdanın
Alıp başını gitmiştir;
Ölümdür yaşanan tek başına,
Aşk iki kişiliktir.

Yitik bir ezgisin sadece,
Tüketilmiş ve düşmüş, gözden.
Düşlerinde bir çocuk hıçkırır
Gece camlara sürtünürken;
Çünkü hiç bir kelebek
Tek başına yaşayamaz sevdasını,
Severken hiçbir böcek
Hiç bir kuş yalnız değildir;
Ölümdür yaşanan tek başına,
Aşk iki kişiliktir.

Ataol Bahremoğlu na ait :)

Senin kendine özgü duvarların ve duvarın arkasına kimseyi geçirmiyorsun. Bir kapısı yok bu duvarın sana ulaşmak için duvarına merdiven dayamak lazım. İçerisi o kadar güzel düşünülüp yerleştirilmiş ki kırlar çiçekler... Bahçenin içinde bir evin var kapısı kilitli. Anahtarı yok bu evin içinde kalanlar üşümesin diye kapı üstlerine örtülmüş. Senin dünyan çok güzel ancak duvarın ardı savaş alanı.. Savaşta kalan tek ev seninkisi. Dışarı çıksan korkacak üzülecek ve hatta belki de öleceksin biliyorsun. Kendi dünyanda mutlu mesut yaşıyorsun.

Rica ederim efenim.

Saçlarına can veren yıldızlar nerde gülüm
Hangi ferman dokundu bakışlarına senin
Belki sahrada değil, şimdi göklerde gülüm
Taşıyor bulutları gözlerinde, nazenin

Senin her kirpiğinde bir dervişin ahı var
Muhteris aynaların eskidiği yerdesin
Yüzünde en çaresiz devlerin günahı var
Zamanı sonsuzluğa bağlayan mahşerdesin

Divan-ı harbe giden yiğitlerin ardında
Kanayan kitaplara gül götüren yağmurum
Hüznü bir tabut gibi buluyorum derdinde
Senin toprağın için çırpınıp ağlıyorum

Yalnızım.
Issız bir ada gibi...
Kalbim sevgisizlikten dağ...
Ne içimde yaşayanlar var.
Ne de etrafımda benim gibi yalnızlar.

Yalnızım.
Deniz ortasında kalmış bir sal gibi...
Bir oraya, bir buraya savruluyorum.
Ne elimden tutup çıkaranlar var.
Ne de etrafımda benim gibi savrulanlar.

Yalnızım.
Eşi kaybolmuş bir ayakkabı gibi...
Kuytu köşelerde küfleniyorum.
Ne beni yakabilecek cesur bir el var.
Ne de bana eş olacak insanlar.

Yalnızım.
Bir sürü apartmanın arasında sıkışmış köhne bir ev gibi...
İçimi örümcek ağları sarmış.
Ne benim için içi burkulanlar var.
Ne de burukluğumu umursayanlar.

Yalnızım.
Yapayalnız...
Herkes evine çekilmiş.
Perdelerini çekmiş.
Sokakta bile hep kendine bakıyor.
Ne vefa kalmış, ne merhamet var.
Anladım ki,
hep yalnızlığa mahküm kalacak, yalnızlar.

Hahaha profilini inceledim ama sürekli canın sıkkın sürekli bir bıkkınlık ve3 halsizlik var

Geçecek merak etme aldım denize attım derdni