Çocukken dilimini izlediğim bir sanatçının kızıyla arkadaş olma duygusu bana nedense çok garip geliyor?

Aslında çok normal bir duygu bu, çünkü çocukken televizyonda izlediğin ya da sahnede gördüğün biri senin gözünde neredeyse ulaşılmaz, farklı bir dünyadan gibi yer eder. Onun kızıyla arkadaş olunca da o “ekrandaki uzak hayat” bir anda günlük yaşamına giriyor, bu da kafanda garip bir çelişki yaratıyor. Bir yandan çok sıradan bir arkadaşlık yaşarken, diğer yandan “ben küçüklüğümde babasını izlerdim” düşüncesi sürekli aklını kurcalıyor. Bu his biraz hayranlıkla, biraz da geçmişle bugünün çarpışmasından doğuyor kardeşim.