Kitap okurken dış dünyayı unutmak mı daha kolaydır, kulaklıkla müzik dinlerken mi?

Dış dünyayı unutmak, zihnin içinde kurulan sessizlikle mümkündür. Bu sessizlik bazen bir kitabın satırlarında, bazen bir müziğin notalarında bulunur. Ama hangisi daha kolaydır, bu kişiden kişiye değişir. Kitap okurken insan, kelimelerin arasına sığınır. Her cümle, gerçek dünyadan bir adım daha uzaklaştırır onu. Karakterlerle bağ kurar, olayların içine karışır, bazen başka bir çağda, bazen bambaşka bir coğrafyada bulur kendini. Zihni, dışarıdaki gürültüyü duymamaya başlar. Sayfalar ilerledikçe, çevresinde ne olduğunun bir önemi kalmaz. Çünkü artık orada değildir; kitabın dünyasında yaşamaktadır. Müzik ise daha farklı bir yolculuktur. Kulaklıklar takıldığında, dış sesler yavaşça silinir. Müzik, ruhu sarar. Duygular yükselir, düşünceler dağılır ya da derinleşir. Kimi zaman insan, bir şarkının içinde kaybolur, zamanın akışını bile unutabilir. Ama bu kaçış, kitap kadar net bir dünyaya ait değildir. Müzik çoğu zaman hayal gücünü serbest bırakır, ama somut bir evren kurmaz. Bu yüzden bazıları kitapta daha kolay kaybolur, bazıları ise bir şarkıda. Kitap zihni meşgul eder, müzik ise duyguları. Dış dünyayı unutmak, hangisinin seni daha çok içine çektiğine bağlıdır. Ama belki de en güçlü kaçış, ikisinin bir arada olduğu anlarda yaşanır. Bir yandan satırları okurken, bir yandan fonda ruhuna dokunan bir melodi çalıyorsa işte o zaman dünya gerçekten susar.

Kitap okurken dünya benden uzaklaşıp sessizce kendi içine çekiliyor, sayfalardaki hikâyeler adım adım gerçeğin yerini alıyor ve ben farkında olmadan zamanın akışını kaybediyorum. Müzik dinlemekse farklı bir yanılsama, ritim kulağıma dolunca bedenim gevşiyor, düşüncelerim dağılıyor ama dışarıdan gelen sesler bir şekilde varlığını hissettiriyor. Kitapta gözümün gördüğü kelimeyle kalbimin içindeki duygu birleşiyor, müzikte ise melodiler sadece eşlik ediyor. İkisi de kaçış yolu, ama bir kitabın içine girince hayatın sesi dışarıda kalıyor, müzikteyse hayat biraz olsun peşimden geliyor.

Çok okudum, özellikle felsefe ve psikoloji üzerine kitaplar. Çok okumanın iyi bir şey olmadığını söyleyebilirim. Beyin çok aktif ve anlama mücadelesine kapılıyor. Bu da insanı erken yaşta, yorgun ve doymuş bir karaktere büründürüyor. İnsan fıtratına ters bir durum.