Bu nesle ait hissediyor musunuz?

Son günlerde leyla ile mecnun izliyorum. O kadar iyi geliyor ki. Eskiden herkes samimiydi. Şimdi çok robotlaştık. Bazen toplu taşımada kendimi korkunç filmin içinde gibi hissediyorum. Herkes telefona bakıyor -hoş midem bulanmasa belki ben de bakardım- hiçbir hayat belirtisi yok bakışlar donuk. Çocuklarla da oyun oynamak istediğimde hemen sıkılıyorlar herkes kendi tabletine gidiyor köşesine çekiliyor. Çocuk neşesi de çekilecekse hayatımızdan ne anlamı var ki? Üzülüyorum ve çok yalnız hissediyorum kalabalıklar içinde...