Şiir seviyor musunuz?

Varlığın ile yokluğun arasında

Bir nefes kadar özledim seni

Dargın, karanlık bir gecenin ay ışığında

Teker teker sayarken çiçekleri

En güzelini unuturken çaresiz

Her yaprağında tekrar sevdim

Sonra, sonra yine özledim seni.

Solgun bir çiçeğin son anında bile

Ay ışığı yakarken kendisini

Her zerresinde kavrulurken

Bembeyaz ışık altında

Yine, yine özledim seni

Tek bir kere aşık oldum. Tek bir kızı sevdim. Ama öyle sevdim ki... 6 ay boyunca uzun uzun bakişmalar küçük sohbetler küçük adımlar. Fakat gururumuza yenik düştük. Ben onu öyle çok sevdim ki doğumuna gidip iyi ki doğdun demek istedim , öyle saf sevdim ki küçükken taktığı tokalari merak ettim. Ben onu çok güzel sevdim. Ve bu şiiri ona yazmıştım. şu an imkansız bir aşk. Başkasını sevebilir miyim, sanmıyorum. Olsun. Onun yokluğu bile, başkalarının varlığından daha güzel.

Şiir aslında çok güçlü bir ifade biçimi. İnsan kalbinin taşıyamadığı duyguları bazen birkaç mısra kolayca anlatır. Ama şiir herkesin aynı oranda sahici söylediği bir şey değildir.
Ama senin de hissettiğin gibi, bazı şiirler samimi değilse “ağdalı” durur, duygu yerine yapmacıklık kokar. Özellikle “benim sevdamlar, bu çağın adamı değilimler” gibi ifadeler kulağa şiirsel değil, daha çok poz yapıyormuş gibi gelir. Hatta karşı taraf “gerçekten böyle mi hissediyor, yoksa sadece etkilemeye mi çalışıyor?” diye sorgular. Kısacası, şiir hâlâ iş yapar ama ancak samimi olursa. Gerçekten kalpten gelen birkaç sade cümle, bin tane süslü mısradan daha çok etki eder.