Veda ederken hep bir parçamız geride mi kalmak zorunda?

"Yolun açık olsun…
Ben bunu ilk kez yürekten söyledim.
Ve ben bunu ilk kez böyle yürekten söyleyince;
“yolun açık olsun”
Bir dua niteliği kazandı.
Kalbim barıştı seninle böylece
Herkes ettiğini bulur;
ben de, sen de…
Bu hep böyle.

Ne çıkar ben bir kapıyı açsam…
Açmasam ne çıkar? Çarpıp gitsem?
Ardındaki odalar çoktan yitmiş,
Kapılar yansa, ne çıkar…

Benim şu hayatta yaptığım en iyi ikinci iş;
-ki beni bilirsin kendimle ilgili çok hoş düşüncelerim yoktur-
benim şu hayatta yaptığım en akıllıca iş;
Oltamın ucuna, uçurtma takıp
Gökyüzü avlamaktır.

Benim şu hayatta yaptığım en iyi sonuncu iş;
Kafamı duvarlara çarpıp çarpıp,
nihayet anlamaktır.
Diyeceğim o ki;
Kan revan bir ahmaklıktır…
Benim şu hayatta yaptığım en iyi üçüncü iş.

Ne çıkar sarsan yaramı?
Sarmasan, öldürsen ne çıkar…
Ben çoktan tükürmüşüm ciğerimi.
Nefes olsan, ne çıkar…

Benim şu hayatta yaptığım en berbat doksan sekizinci iş;
Almak seni. Çoğaltmak.
Kendime katmaktır…
Benim şu hayatta yaptığım en berbat doksan dokuzuncu iş;
Tutup seni düşlerime yakıştırmaktır…

Ne çıkar rüyalarıma girsen?
Rüyalarımdan gitsen ne çıkar?
Ben çoktan ağlamışım gözlerimi…
-görmüyorum artık seni
Sen var olsan ne çıkar, olmasan ne çıkar?"