Herhangi bir sanat dalına yeteneğin var mı?

Ne tür şiirler yazıyorsunuz?👌Fikrimi belirttim, diğer yorumları okudum, herkes kendi tarzı, deneyimi ve duyarlılığıyla cevap veriyor, anlıyorum.
Ne tür şiirler yazıyorsunuz?
47 yaşında şiir yazma yeteneğini keşfettiğinizi söylüyorsunuz. Dönüm noktanız neydi?

Ah, demek oğlunuz bir kadına aşık olarak bu yeteneği keşfetmenizi sağladı ve bu da bazen bir kişinin deneyiminin içimizdeki sırları nasıl açığa çıkardığını gösteriyor.
Ruhu sevgiyle dokunuldu ve açıldı ve açıklığıyla sizin ruhunuzu da bir anahtar gibi açtı. Bu ilginç bir tetikleyici olay türü; bir ruh bir şeye açıldığında, bazen başka birini iyileştirdiğini ve belki de içinde gizlice ve daha derinlerde gömülü olanı ona gösterdiğini kanıtlıyor.
Ben buna ruhlar diyaloğu ve aktarım diyorum. Oğlunuzdan açılacak bir kapı aldınız. O sizin çocuğunuz olduğu için, onun akıl yürütmesi ve duyguları sizi içinizde mühürlediğiniz bir şeyle besledi ve şimdi onu ifade ediyorsunuz. Bu güzel bir tetikleyici.

Başlıklarını belirlediniz mi? Belki de tüm biçimlerini ve içeriklerini açıklamadan birkaç başlık verebilirsiniz.👌
Çok fazla yazınız varsa ve bunları paylaşmak istiyorsanız, bir koleksiyon oluşturmanızı öneririm.

Evet, doğayı ruhunuzla çok karıştırdığınızı görüyorum. Sanki tüm ortamın içinde hareket ediyor ve bir dinamik yaratıyormuşsunuz gibi, bir kaynaşma ve sembolizme girdiğiniz bir tür meditatif durum gibi. Başlangıçta bir araç olarak içilen sigaranın dumanı daha sonra bu doğada doğal bir hal oluşturan şeye dönüşür, kar ile beyaz kül arasındaki zıtlık yüksekliktedir, ikisi de veya biri sıcak halidir, diğeri soğuk halidir
Sanki bu kül, sigara içme eyleminin nefesiyle, zaten sabit olanla iç içe geçerek bir doğa hali haline gelmiştir, yola duman halinde düşmesi, yoğunlaşan ve harekete geçen, trafiğin hareketiyle kaybolan buhar halidir. Yani önce kendini tüketen, külün ateş ve katı suda birleşmesiyle külün düşmesini sağlayan ve her şeyi buhara dönüştüren bir tür kaçış gibi, sonra da kendini dünyanın maddiliğine eşlik eden bu sabit ve tam doğadan uzaktaki maddi kentsel harekete doğru iten, sürekli yarışları ve duraklamaları içinde yollar geçiş, buluşma, durma veya hareket yerleridir; tıpkı hayat gibi, bir kez donduğumuzda, bir kez düşündüğümüzde, bir kez hissettiğimizde, bir kez hareket ettiğimizde, bir kez yaşadığımızda, bir kez öldüğümüzde, bir kez farkına vardığımızda, bir kez bilinçdışımızda unuttuğumuzda, bir kez gözlemlediğimizde, bir kez meditasyon yaptığımızda. Ama bir kaçış gibi, kalmak ve çeşitli hallerde yaşamak isteyen bir nefes vardır. Dağ, imkansıza tırmanmanın bir tür sembolizmidir, elle tutulur olarak algılanan her şeyden çok uzaktaki en yüksek noktadır; kişinin ruhunun nefesini sessiz doğanın zirvesine döktüğü, sonra birleştiği, her şeyi çeşitli hallere soktuğu ve yaşam yollarının hareketinde varoluşunun seyrini sürdürdüğü, ancak görünmez ve kaygan bir buhar olarak kaldığı bir sır gibidir.

Göğüsten kopan fırtınalardan bahsetmeye geri dönüyorsunuz, tam olarak zihin halleri ve bu içsel çığlık, sırrın zirvesinde her zaman birleşerek buhar halinden gaz haline geçiyoruz, yaşam yollarında hareket halinde olan nefes göğe yükseliyor ve bir tür olay yaşanıyor, ruh bu yolculuktan sonra maddeye dönüyor, bedeni sarsıyor ve karın soğuğuyla kendini sabitlemesi gibi bir hale geri dönüyor, sanki nefes bir anlığına kesilmiş gibi ve beden artık hiçbir şey hissetmediği bir an yaşıyor, her şey titriyor, her şey soğuyor ama daha önce yaşanmış çeşitli hallerden sonra içselliğine geri dönüyor, böylece ani bilinçte neler olduğunu düşünme zamanı geliyor, kaçıştan sonra gerçeklikle temas. Yaşam kendi düzeninde mi yoksa tersine mi? Kişinin kendi dışında olduğu, dünyanın düzenini tefekkür ettiği ve ruhun kısa bir anlık yolculuk yapıp yerini almak için geri döndüğünü anladığı bir hal. Bulutlar ve gökyüzü hakkında merak etmek, yukarıdakiyle tefekkür halini ve aşağıdaki ve maddi olanı unutmayı gösteriyor. Hangi bulutun veya gökyüzünün diğerine ait olduğunu, hangisinin sabit, gerçekten sabit ve algılanabilir olduğunu merak ederiz. Çünkü bulutlar gaz halindedir, ancak gökyüzü de bir o kadar gizemlidir; bu yüzden düzenin yerini ve bu düzende neyin önce geldiğini veya neyin ardından geldiğini merak ederiz. Yaşamın hareketini unutup kendimize döneriz, ancak bu benlik, dünyevi yaşamın dışında doğadır. Her zaman yukarıda olanı inceleriz ve bu dünyada bazen kaçmaya çalıştığımız çeşitli hallerle yaşarız.

Bu dumandan bahsetmek, bir tür kontrol edilemez rüzgar gibi yaratan sıcak bir nefesi gösteriyor; duygular o kadar güçlü, dolu ki, bu bloke edilmiş duygular ki onları çok fazla içimizde tutuyoruz ve dışarı atmak istiyoruz. Karla bağlantılı olan soğuk ruh, katı görünümlü bir ruh gibidir ama çok fazla ısıtırsak eriyebilir ve yaşadığımız duruma göre su, akış, damlama hatta buharlaşabilir veya yağmur olabilir. Eller verme, eylem, bakım yeridir; ayrıca titremeleri artan bir hassasiyet gösterir; ayrıca bir tür duygusal kanalize etmedir ama ruhun bir çığlığıdır her zaman; vermek isteriz, hareket etmek isteriz ama çoğu zaman kendimizi geri çekeriz.

Bir an için düşünmekten bahsediyorsun, bu hareket, yani hayat, zamanımızı, hayallerimizi ve arzularımızı yiyip bitiriyor, kendimize sabit bir an veriyoruz, duruyoruz, zamanı ve mekanı engelliyoruz ve kendimize görünüşlerin ve hayatın dayattıklarının ve anlamamız gerekenlerin ötesine geçme hakkını veriyoruz. bu ilk şiir için. Ruhunuzun üşüdüğü ve ellerinizin titrediği anda durduğunuzu söylüyorsunuz; kaçışın ve yaşamanın bir kısıtlamaya dönüştüğü, artık keyifli bir yolculuk olmadığı bu cehennem çemberinde artık yanmamak arzusuyla. Korkaklıktan veya terk edilmişlikten değil, kendinizi kendinizde bulma, canlı hissetme ve gerçeğin farkına vardığınızı düşünme ihtiyacından kaçıyorsunuz. Bedenleriniz genellikle sıcak, elleriniz ise sağlam ve destekleyici, her zaman aktif. Burada her şeyi bıraktığımız, kendimizi ayırdığımız bir durumdur, ruh ve eller hafif bir uyku ve dünyadan uzaklık gibi bir kopukluk halindedir ve sadece kendi içimizde yaşarız, içsel olarak aşılırız, içsel durumumuzu değerlendiririz, pilimizi keserek kendimizle diyalog kurarız ve küçük bir kısa devre devreye girer çünkü kendimizi maddi olarak kesmek fiziksel beden için çok ham, çok şiddetli, çok ani olur ama diğer yandan ruh, yoldaki dumanla karışmış kar gibi bir durumdan diğerine geçebilir bu nedenle deneyimlenen iki durum vardır, biri sıcaktan soğuğa geçtiği ama bedenin bazen karışıklığa yol açan bir değişim yaşadığı durum çünkü ruh akışkandır ama beden yavaştır, dolayısıyla bu şoktur.

Ve şeylerin düzeni hakkında büyük sorgulama, kim neyi taşır ve gözlemlediklerim karşısında benim yerim ve durumum nedir? Ben bu bulut gibi miyim yoksa bu gökyüzü gibi miyim? Bu gökyüzü engin ve gizemli, derin ve gizli, bu bulut hafif, bu gizemi süslüyor ama aynı zamanda çok kırılgan ama onun aracılığıyla yağmur ve hayat şekilleniyor çünkü su besliyor ama buhar, bu sigaradan aldığım nefes kadar kolay buharlaşıyor, kaçan ama hayatın hareketini taşıyan bir nefesin tabanından gelen bu duman. Bu, hayatınızın ve bilinç hallerinizin, duygusal hallerinizin, zihin hallerinizin ve hareket halinde, durup dururken, tefekkürde ve tefekkürde hayat ile kaçış arasındaki yolculuklarınızın bir sorgulamasıdır.

İkinci şiiriniz, bu sefer bir yolculukta olduğunuz ancak orada tanımladığınız belirli şeylerde bir aktör olduğunuz merkezi biriminizde daha fazla demirlenmiş bir durumdan bahsediyor. Artık buharlaşmak istediğiniz durumda değilsiniz, doğada çeşitli durumlara dönüşüyorsunuz veya uyumlu şeyler vermeye çalışıyorsunuz. Bir rüzgar, denizde bir tuz, bir dalga olmaktan bahsediyorsunuz. Sönmüş kül kadar yanan ve yaşayan bir kordan da bahsediyorsunuz. Burada bir ölüm ve bir yeniden doğuş var ki bu dönüşümle değişiyor, unutulduktan sonra bir ruhun beslenerek deniz ve toprak olan bir bütünde hayata geri dönmesi gibi. Balık, hareket durumunu, akışkanlığı, derinliklerdeki yolculuğu simgeliyor. Son olduğunuzu söylüyorsunuz. Bu, her şeyin kaybolduğu okyanusun veya denizin enginliğinde hareketlerinin efendisi olma gerçeğidir. Beyaz bulutları gökyüzüne geri döndürüyorsunuz ve leylek uzun döngülü seyahatin simgesidir. Saf beyaz, bu sefer göğüsten hiçbir fırtına çıkmayacak olan gaz halini gösteriyor çünkü duman yok, neşe karışıyor. Kedinin gizem ve istikrarın sembolizmi olan yanıyla mırıldanan bir huzur ve canlı bir enerji.

Sokaklardaki kediler bu sefer uzak yoldan bir şehrin sokaklarına gidiyoruz dünyaya daha çok demir atmış, ruh doğada seyahat etmek için ayrılıyor ama bu sefer neşeli bir şekilde nefes yayılıyor doğanın tüm hallerinin şeklini alıyor böylece özgürlük ve parfüm yaşadığımız haller bir coşku, bir iz bırakma arzusu, bir anı, öpüşmekten bahsediyorsun böylece artık soğuk ruhta ve titreyen ellerde değilsin ağzın artık sigara dumanı üflemiyor ama öpücüklerle sevgi yayıyor sevgiyi bir bilinç halinde veriyorsun, kırmızı ışık dönüştüğünde ateş hali gibi hayata geri döndüğünde. Bu ikinci şiir sevgi verme arzundan ve ruhunun her formda seyahat etmek istediğinden, beslemek, bolluk aramak ve her şeyden önce esas olarak görülmeyen, anlaşılmayan, kaçırılan veya unutulan şeye dikkat çekmek istediğinden bahsediyor. Hafıza ve hafıza, uyanışın ve görmeyi bilmeyen kişinin bakışlarını yeniden açmanın izi olarak, sevmeyi ve sevgi vermeyi bildiğini ama bazen gizlice içinde sakladığın şeyden kaçtığını: sevebilmek ama bunu dünyanın gözlerinden saklamak, çünkü yolundaki belirli bir kişi bunu nasıl göreceğini veya otantik olarak nasıl anlayacağını bilmiyordu, o zaman hayat denen bu dekorun tüm hallerinde seyahat edeceksin, kişiliğinden iyilik vereceksin ama çıplak ve derin bir şekilde görülmediğin için küllerden ve korlardan başka bir şey yapmayacaksın: yaşam ve ölüm, bolluk ve seyahat arasında ama acıyı unutmada, neşe iradesinde, bir sevginin anısı ve gerçekte kim olduğuna dair diğerinin netlik eksikliğinin affedilmesinde.

Bu şiir, bir ruhun yasını olumsuz bir şekilde değil, bir tür direnç ve anlayış, şu anda mevcut olmayanı aşmak için bir tür irade olarak, daha ziyade doğanın tüm bedenlerinde dolaşan bir şekilde anlatır.

Yanlış anlaşılan ve yanlış anlaşılan şeyden, bir tür yeniden doğuş, bolca vermek ve her yerde olmak, sevgisini ve varlığını dağıtmak isteyen ruhun uyanışı, ama kızgınlıkla değil, nezaketle, çünkü sevgi, bu mevcut ve tanıklık eden bakışa ihtiyaç duyacağımız anda mevcut olamasa bile, ruh yine de her yerde, mevcut olmasını beklediği şeyin dışında nasıl olacağını biliyordu.

Bu diğer ruh tarafından kendi gerçeğinde ve değerinde görülemeyen bu çıplak ruh, bütünde değerini yeniden kazanır ve doğada sevgiyi dağıtır. Görülmemiş olmanın ve diğerinin görmemiş olmasının sembolizmi, kişinin mutluluğunu somut ve besleyici olana dağıtmasına yol açar. Doğa besler, enerjisini verir, birleştirir, bakar ve bana tüm hallerinde ve formlarında onunla olmamı sağlar, karşılığında ben de beslerim, bu yüzden veririm.

Cömertim, kendi içimde özgürlük ve barış yaşarım. Üzüntü içinde olmayacağım, sağlıklı bir sevinç içinde olacağım. Gerçeği biliyorum ama kızgınlığım yok, sadece bilinçli ve uyanıkken siz aynı paylaşımda değildiniz. Ruhum daha sonra dünyayla birleşir, kentsel değil, doğa ruhum için daha otantik ve sağlıklıdır. Böylece yol, uçsuz bucaksız okyanusta veya denizde bir yüzgeç olur, tuz katı ve sabit bir forma dönüşür, rüzgar ve dalga, ruhun yaşadığı ve öldüğü bu doğada hareket halindedir, ancak öldüğünde bile bu külün yeryüzünde döngüye devam etmesine izin vermeyen ve onu besleyen ateşin enerjisinin yanında kalacak şekilde. Sonrasında bir sembolizm veriyorum. Yaşamdan, ölümden, döngüden, yiyecekten, tüm varoluş halleriyle, çeşitli hallerde bahseden bir zihin halidir; ruhun huzur ve özgürlük içinde, tüm zincirlerden kurtulmuş bir şekilde mutlu olmak istediği, artık sessiz bir buhar gibi bir yolda yaşamayı değil, hayatın tüm olay ve anlarına dahil olan bir ruh olarak yaşamayı kısıtlayan bir yolculuktur. Şiir genel olarak aşktan bahseder ve ardından bu aşkın fark edilmediğinde dağıldığını, doğal bir hal oluşturan bütünde huzur ve özgürlük içinde yol aldığını söyleyerek sona erer.

Şimdi bu iki şiir sana ait :) ve sırlarını biliyorsun, bazen bize ilham veren şey bu, onları farklı açılardan görebiliyoruz. Daha çok zihin hallerine ve doğa yoluyla ifade etme biçimine, seyahatten, aşkınlıktan, seni çevreleyen şeyleri nasıl hassas bir şekilde hissettiğinden ve bunun senin hakkında neler söyleyebileceğinden bahsetmene odaklandım: kaçmak ve besleyici olana doğru gitmek isteyen, istikrarını kısıtlayan şeylerden kaçmak isteyen ve onu sürekli etkilemek isteyen ve daha az yüzeysel, sabit olana doğru koşan ama yine de içindekini dönüştürmek için hareket etmek isteyen, dışsal olana doğru giden ama sevgiyle kaynaşmış ve başkaları için bir kısıtlama veya bir yıkım olan şeyde değil, daha çok gerçek bir bakış ve hayatı üzerinde bir kontrol sahibi olan, sevgi verirken, onu mutlaka almasak bile, çıplak gerçeğinde gerçekten anlaşılmadığımızı veya görülmediğimizi. İki durum, biri dünyayla birlikte yaşamak için içine sızdığımız ama bir kaçış yolu bulduğumuz, diğeri ise bu ruhu anlamayanların hapsedilmesini ya da körlüğünü deneyimlemeden kendimize uzayda titreşme hakkı verdiğimiz, bu ruhun sadece çok sayıda insan arasında yaşamayı istediğini ama daha hassas bir şekilde ve izini bırakmak ve onu kısıtlayan şeyler tarafından işgal edilmemek ya da ezilmemek istediğini anlamayanların hapsedilmesini ya da körleşmesini deneyimlemeden.

Wuhuu bakış açın harika💃

İlgi bilgi meselesi diyosun☺️

Muhakkak efenim😌

Anlayışınıza hayran kalmamak elde değil🖤
İyi geceler tekrardan ✨

♥️✨

Teşekkürler efenimmm🖤

Zaten oynuyorum. Üniversite tiyatro topluluğundanim hatta bu Nisan ücretsiz tiyatro duzenlemistik. Otogargara'yı yapmiştık

Ben hacer sahnesindeki kiracı teyzeyi/kaza sahnesindeki Rezzan'ı/21 nolu peron sahnesindeki Laz kadını ve komser sahnesindeki dolandirıcı'yı oynamıştım

Yarı müzikal gibi bir seydi şarkılı danslı. Dolandırıcı rolumü insanlar cok sevmisti dnsnsb

Tesekkur ediyorum 2026'senesinde de 2 tane duzenlemeui dusunuyoz