Eğer geçmişin seninle iletişime geçebilseydi, en çok neyi merak eder, sana ne sorardı ve sen ona ne cevap verirdin?

Büyük ihtimal şunu sorardı 'Nasıl devam ettin? Galiba istemsiz gözlerimi kaçırır, biraz durur, şunu fısıldardım, 'Çünkü başka çarem yoktu.'

Bazı şeyler oluyor ve adını koyamıyorsuın. İnsan gider (bu aşk anlamında değil sevdiğin kişileri hiç bi şekilde görememek ve bunu bilmek), kelimeler eksilir, yüreğin susar.
Ben eksildim. Hem de hiç fark ettirmeden, içimden içimden. Ama hayatta kalmak, bazı kayıpları yok saymak değil… onları taşımanın bir yolunu bulmaktır. Ben o yolu hâlâ tam çizememiş olsam da, en azından yürümeyi öğreniyorum.

Geçmişe kızgın değilim artık galiba sadece kendime kızgınım. Bazı şeyler oldu ve oluyor, evet… kimsenin görmediği, anlamadığı. Ama ben artık olanı inkar etmiyorum, sadece kabullenip onlarla yola devam etmek istiyorum. Sadece üstünü örttüğüm yerlerden yavaş yavaş güneş girsin diye bekliyorum.

Yapı itibariyle hassas birisi olduğum için kimseyi herhangi bir nedenden dolayı kırmak istemediğim için hep içime attım her şeyi ve bu yüzden hep yıllarca mide ağrısı çektim boş yere hiçbir ilaç fayda vermedi ta ki hak edene hak ettiği cevabı ya davranışlarımla mesafe koyarak ya da direk cümle içerisinde nerede, hangi konumda, hangi seviyede olduğunu bildirerek rahatladıktan sonra mide ağrısı kalmadı.. geçmişim bana dedi ki geçmiş olsun:)

İnsan bazı şeyleri ki biz buna tecrübe ediyoruz zaman içerisinde kendisi anlaması gerekiyor yüzleşmesi gerekiyor..

Yanlış vermiş olduğumuz kararları gözden geçirdiğimizde değişen tek şey geçen zaman yitirdiğimiz zaman..

Güzel bir soruydu Sevgi ve saygılarımla..

İnsan 9-14 yaş aralığındaki zamanlarına hayran olur mu? Çok iyi bir geçmişim olmasa da o günleri çok özlüyorum. Aslında, güçlü beni özlüyorum. Çocukken, şimdiki hâlimden daha çok güçlü, dirayetli, umutlu biriydim. Hep kitap okur, her zaman sınıf birincisi olurdum. Bir yandan da akşama kadar sokakta top oynardım. Yorulmak nedir bilmezdim. Hayatımın her alanında çok çalışkandım. Keşke o zamanlardaki enerjimin yarısı bende olsa.

Şu an çok şükür bir yerlere gelebildik ama çocukluk hâlim bana ''Sen ne oldun?'' şeklinde bir soru sorsaydı, cevap vermeye çekinirdim.

Kopmaz bağlar var aramızda. Bir piyes, bir perde gibi gözlerime düşen.

Hatırlamadan geçirdiğim tek bir gün bile yok. Saflık, mutluluk ve çokça hüzün.. Birçok kişinin iyileştiğinde unutmak isteyeceği yalnızlıklar, yoksulluklar ve daha niceleri. Unutanın kanı kurusun diyor sessiz çığlıklarım.

Seni buralarda bu hallerde gördüğüm için geçirdiğimiz her saniye ile iftihar ettim diyen bir geçmiş.