Yokluğunda sevmek hala sevmek midir, yoksa insan bir hayale mi aşık olur zamanla?

Sadece sen...
Sadece sen...

Sensizlikten Arda kalan...

Gözlerinle başlar her sabahım,

Yokken de içimde uyanırsın.

Bir isim dolanır dudaklarımda,

Bal rengi gözlerin, rüyalarımda...

Ellerin yok, ama tenimde iz.

Gülüşün yok, ama beynimde tiz.

Bir boşluk var, adı sen olan,

Her nefeste büyür, sensizlikten kalan.

Zaman geçmiyor, aksine donuyor,

Saatler duruyor, kalbim yoruluyor.

Sesini duymak bir dua gibi,

Adını anmaksa günah...

Yokluğunla doluyum, taşan bir deniz,

Sensizliğe bile seni anlatır, bitmez derdimiz.

Ne yana baksam sen çıkıyorsun içinden,

Bir gülüşün yeterdi, şimdi bin özlem içindeyim ben…

Deli gibi değil, deli sensizlik bu,

Arzulamak değil, yangın yeri bu

Ama hâlâ, en saf yerimde saklısın,

Sevdiğim değil…

sen, sevmenin ta kendisisin...

Şiiri sesine güvenen biri olursa okusun gizli ya da açık fark etmez...

Yokluğunda sevmek hala sevmek midir, yoksa insan bir hayale mi aşık olur zamanla?
Cevapla