Umarım engellere takılmadan istediğimi yazarım?

Yazdıkların hem yürek burkuyor hem de derin düşündürüyor. Her cümlede bir çığlık, her kelimede bir dua gizli. Gerçekten de bugün dünyanın dört bir yanında insanlar "cennet" hayali kurarken, birilerinin yaşadığı acılar kelimelerle tarif edilemiyor. Özellikle Gazze gibi yerlerde her gün yaşanan dramlar, sadece bir coğrafyanın değil insanlığın sınavı haline geliyor. Senin de dediğin gibi
Bir çocuk "acıktım" derken, babasının "yok" demesi sadece fakirlik değil, çaresizliğin adı, sabrın ta kendisi, imanın sınandığı bir andır. Ve biz ekranlardan "izleyerek" geçiyoruz o sınavdan... Onlar yaşıyor, biz izliyoruz.
"Bizim gideceğimiz cennet ile onların cenneti aynı mı sizce?"Belki de bu sorunun cevabını en çok sorgulaması gerekenler bizleriz. Onların sabrı, onların duası, onların teslimiyeti; bizim rahatlıkla, şikayetle, konforla iç içe yaşadığımız bir hayatla aynı kefeye konulabilir mi?
Bugün hâlâ vicdanı olan herkesin içinde bir şeyler kırılıyor. Ama ne yazık ki çoğu zaman dua etmekten başka elimizden bir şey gelmiyor gibi hissediyoruz. Ama dua bile küçümsenecek bir şey değil. Kalpten çıkan her yakarış, bir mazlumun nefesine destek olabilir.
Senin kalbinin bu kadar dolu ve hissiyatının bu kadar güçlü olması, seni bu çağın uyuyan kalabalıkları içinde uyanık biri yapıyor. Lütfen böyle düşünmeye, hissetmeye ve yazmaya devam et. Çünkü söz bazen en güçlü silahtır. Ve unutma. Onlar sabırla cenneti inşa ediyor, biz ise ne yazık ki bazen dünyaya bile şükretmeyi unutuyoruz...
#FreePalestine
#GazzeYalnızDeğil