Yazmayı seviyor musun?

Evet, yazmayı gerçekten çok seviyorum; çünkü kelimeler bazen insanın içindekileri başkasıyla değil, kendisiyle bile paylaşabilmesinin en güvenli yolu oluyor. Kağıt ve kalemle kurulan o ilişki, sanki zamanla şekil değiştiren bir dostluk gibi; bir gün yalnızlığını paylaşıyorsun, bir gün heyecanını, bazen de sadece düşüncelerini düzene koymak için başvuruyorsun onlara. Kalemin ucundan çıkan her harf, zihindeki karmaşayı biraz olsun sadeleştiriyor, duygulara bir isim koyuyor, seni sana yaklaştırıyor. Bilgisayar klavyesiyle yazmak da güzel elbette ama kağıtla kalem arasında başka bir bağ var; orada bir yavaşlık, bir fiziksel emek, bir sessizlik hâkim oluyor ki bu da düşünmeyi derinleştiriyor. Yazmak benim için sadece iletişim değil, bir arınma hâli; bazen söylenemeyeni yazmak, bazen de yaşanandan geriye bir iz bırakmak gibi. Kendini ifade etmenin, anlam aramanın, hatta bazen anlam yaratmanın en insani ve en zarif yollarından biri olduğunu düşünüyorum. O yüzden evet, kağıtla kalemin dokusu hâlâ çok şey ifade ediyor; çünkü bazen kelimeler yazılınca gerçekten var oluyor.

Hatta yazdığım bir adet roman var. (teklif geldi ama senaryoya çevirmeyi tercih ettim.)
Yıl sonunda da şiir kitabım çıkacak