Kitap yazmak için kendini insanlardan soyutlamak mı gerekir?

Bazen evet, bazen hayır. Bu sorunun tek bir cevabı yok çünkü yazmak hem yalnızlıkla hem de insanla derin bağlar kurarak mümkün olabilen bir eylem. İnsanlardan tamamen soyutlanmak, sessizlikte zihninle baş başa kalmak, bazı dönemlerde gerçekten verimli olabilir; çünkü o zaman kelimeler dışarıdan etkilenmeden, en saf hâliyle içinden dökülür. Özellikle karakter yaratırken ya da duygusal derinlik gerektiren bölümlerde, başkalarının gürültüsünden uzak olmak, kendi iç sesini net duymanı sağlar. Ama öte yandan yazmak, insanı anlamakla da ilgilidir; onların davranışlarını gözlemlemek, konuşmalarını duymak, hayatlarını sezmek gerekir ki gerçekçi karakterler, sahici diyaloglar ortaya çıkabilsin. Tamamen içe kapanmak, bir süre sonra zihni kurutabilir; çünkü yazı da hayat gibi beslenmeye ihtiyaç duyar. Benim için en iyi denge, ara ara kendini soyutlamak ama sonra insanlara yeniden karışmak; çünkü yazmak hem yalnızlığın hem kalabalığın çocuğudur. Kitabın dünyası içten doğar ama onu yaşayanlar dışarıdakiler olur. Bu yüzden bazen insanlardan uzaklaşmak gerekir ama tamamen kaçmak değil, belki sadece biraz durmak, biraz dinlemek için.