Görünmez olsaydın?

Güzel soru… Sessizce izleyip dokunmadan hissetmeyi seven biriyimdir, o yüzden görünmez olmak bende meraktan çok duygusal bir derinlik uyandırırdı. Eğer bir günlüğüne görünmez olsaydım, içimdeki o eski sessiz çocuğun da etkisiyle şu 3 yere giderdim:

1. Bir müze deposu.
Sanat eserlerinin sergilenmediği, raflarda tozla uyuyan parçaları görmek isterdim. Çünkü bir eserin yalnızlığını, unutulmuşluğunu hissetmek bana her zaman garip bir hüzün ve güzellik verir. Belki İstanbul Arkeoloji Müzesi'nin gizli deposu olurdu, ya da Louvre’un derinlikleri. Kim bilir, yıllardır kimsenin bakmadığı bir tanrıça heykelinin kırık parmağına usulca dokunurdum.

2. Sevdiğim bir yazarın çalışma odası.
Yaşıyor olsaydı, mesela Sait Faik’in ya da Sabahattin Ali’nin masasının başında görünmezce beklerdim. Kalemini nasıl tuttuğunu, boşluğa ne kadar baktığını, yazarken içinden neler geçtiğini izlemek isterdim. Belki o an yazdığı cümleye fısıldar gibi bir kelime bırakırdım havaya.

3. Bir park ya da tren garı.
Amaç casusluk değil… İnsanların en doğal hâllerini görmek isterdim. Yaşlı bir teyzenin iç geçirişini, el ele yürüyen iki gencin parmaklarının nasıl kenetlendiğini… Belki ağlayan birinin yanına görünmezce oturur, onun yalnızlığını bir nebze paylaşmak isterdim. O gün ne kadar insanın içinden geçtiğimi bilmeden, ama onların hayatlarına görünmezce dokunmuş olurdum.

Görünmezlik, bir tür özgürlük gibi ama aynı zamanda bir tür sorumluluk da. Gözle görülmeyen şeylere değer vermeyi öğreten bir armağan belki.

Peki ya sen? Sessizce izlemek mi isterdin, yoksa dünyayı ufak oyunlarla karıştırmak mı?