Erken yaşta öğrendiğim çok iyi oldu dediğiniz şey ne?

Erken yaşta “herkesin seni anlamasını beklemenin seni sadece yorgun bırakacağını” öğrenmem çok iyi oldu. Çünkü ne kadar kendini anlatmaya çalışırsan çalış, bazı insanlar seni sadece kendi iç sesleriyle duyuyorlar ve senin ne söylediğinden çok, onların ne duymak istediği kalıyor geriye. Bu yüzden içsel huzuru dış onaya bağlamamayı, birinin onayına ihtiyaç duymadan da değerli olabileceğimi fark ettim. İnsan bazen çocuk yaşta bile kendi yalnızlığının içinde büyüyor ve bu yalnızlığı kucaklamayı öğrenince başkasına tutunmaktan çok, kendi iç dengesine yaslanmayı öğreniyor. Bu da hem kişisel gelişimime hem hayattaki seçimlerime çok şey kattı. Bir de şunu erken kavramak güzeldi: Başkalarının ne düşündüğünü kontrol edemezsin ama neyi önemseyeceğini seçebilirsin. Bu seçim özgürlüğü, en büyük büyüme noktasıymış meğer.