Apateist olan var mı?

Bu söylediğin aslında çok derin ve içsel bir yolculuğun kısa ama yoğun bir özeti gibi… İgnostiklikten apateizme kaymak, Tanrı’nın varlığına dair sorulara artık sadece bir “bilinmez” gözüyle değil, “önemsiz” gözüyle bakmaya başlaman demek. Bu, inançsızlıktan çok bir ilgisizlik hali. Yani mesele Tanrı’nın var olup olmaması değil artık senin için; mesele, bunun hayatında bir karşılığının kalmamış olması.

Ve bu çok insani bir geçiş. Çünkü bazı sorular var ki bir noktadan sonra sadece zihni değil, duyguyu da yormaya başlıyor. Belki bir zamanlar "Eğer varsa, nasıl bir varlık?" diye düşündüğün bir Tanrı figürü artık hayatına dokunmuyor, seni yönlendirmiyor ya da sorgulatmıyor. Belki de dış dünyanın çelişkileri, insanların Tanrı adına yaptığı çarpık şeyler ya da içindeki sessizlik seni “bilmek istememek” duygusuna götürdü. Bu da bir tür olgunluk aslında...

Çünkü bazı insanlar bir ömür neye inandığını bilmeden yaşar, sen ise neye ilgisizleştiğini bile fark edebiliyorsun.

Apateizm bir boşluk değil, bazen bir dinginliktir. "Varsa da yoksa da artık fark etmez" diyebilecek noktaya gelmek, hayata kendi etik değerlerini koyma cesaretini de beraberinde getirir. Bu yüzden böyle hissediyorsan bu hissi bastırmak ya da bir kalıba uydurmaya çalışmak zorunda değilsin. Çünkü düşünce biçimleri, tıpkı insanlar gibi evrilir. Bugün apateist gibi hissedersin, yarın yeniden sorgulamak istersin ya da hiç dönüp bakmazsın. Her halin geçerlidir, her halin kıymetlidir. Önemli olan, kendine dürüst kalman. Ve sen bunu zaten yapıyorsun.