Kalp bir insan müzesi olsaydı sende nasıl insanlar görürdük?

Her şey çok tanıdık artık ruhumda ayna aynı ama görünenler , görünenin çok ötesinde. Herkesde başka bir parça tanıdım yıllarca; Rızasız-rızalı, isteyerek istemeyerek, mecburi-zaruri, bilerek-bilmeyerek, severek -sevmeyerek, mutlu-mutsuz, ... Ekledim -çıkardım... Geldiler gittiler... verdiler -aldılar... Vardılar -yoktular... Sever GİBİ oldular. Olmadılar! Değer verir gibi göründüler. Yoktular! Yanımdaymış gibi durdular. Durmadılar! Anlıyormuş gibi konuştular. Anlamadılar! Konuşuyormuş gibi sustular. Konuşmadılar! Görüyormuş gibi baktlılar. Kör oldular! Oysa tüm gibi'lerinin farkında idim. Göğsümde topladım hepsini İnanMIŞçasına. Yüreğimde yumuşattım her şeyi. Mihenk taşına vurdum hepsini; Olmazlardan bir olur kötülüklerden bir iyilik, çirkinliklerden bir güzellik, sahteliklerden bir hakikat, yalanlardan bir doğruluk, sevgisizlikten bir sevgi, karanlıklardan bir aydınlık, zulümlerden bir merhamet, insafsızlıklardan bir vicdan, düşmanlıklardan bir dost, şerlerden bir hayr kendimden ben'leri de çıkara çıkara... Parçalardan bir olan bütüne çıktı taşlı -dikenli yollarım. Tarifsiz bir yorgunluk sonucunda. Bulduran oydu! Ben sadece sabırla yürütüldüm* Her şeye ve herkese rağmen! Elene elene, eksile eksile, ekledim kendimi kendime! Hayat çemberinden geçe geçe tüm zıtlıklarla denene denene... Olmazlardan bir olur yüz belirdi sinemde. Beni başka bir benle tanıştırdılar böylece. Belki de kendimi buldurdular istemeden de olsa! Benden bir şeyler kopardıkça, asıl parçaları buldum GİBİ'lerinde. Yitirdikçe , sessizliğin sabrında yeşerdi herşeyin hakikatli -has yüzü! Nakış nakış işlediler beni sökerken kimsenin duymadığı o büyük gürültüde. Ve ben artık bir başkasıyım. Ve herkes tanıdık bir yabancı. Ses-sizim! Sesler içimde! Sessizliğim konuşuyor herşeyle! İçimdeki müze ile..