Şiir yazmak için sinirlenmek mi gerekiyor?

Şiir yazmak için illa sinirlenmek gerekmiyor ama bir şeyin içini yakması şart galiba. Kimi zaman öfke olur bu, kimi zaman özlem, bazen de tarifsiz bir boşluk. Sinir, sadece duygunun bir tonu; ama şiiri doğuran şey, içte bastırılamayan o yoğunluk. Kalbin daraldığı, kelimelerin boğazına dizildiği anlar var ya, işte o anlarda dökülüyor şiirler. Bazen kırıldığın yerden damlıyor dizeler, bazen özlediğin birinin adında başlıyor mısralar. Yani mesele sinirlenmek değil, içinin bir yerinin gerçekten susamış olması... anlatmaya.

Hayır, şiir yazmak için sinirlenmek gerekmez ama güçlü bir duygu gerekiyor. O duygu bazen öfke olur, bazen kırgınlık, bazen özlem, bazen de tarifsiz bir sevinç. Şiir, aslında içinden taşan bir şeydir. Sustuğun ne varsa, içine attığın, dillendiremediğin, kelimelere sığdıramadığın o yoğun hâl bazen kendine bir yol bulur ve şiir olur. Sinirlendiğinde yazılan şiirler vardır evet, daha keskin, daha vurucu olur belki ama bu, sadece bir yönüdür. Çünkü bir annenin sessiz gözyaşları da şiir olabilir, bir çocuğun gülüşü de, yalnız bir akşamda uzaktan gelen bir şarkı da. Yani şiir, insanın içinde ne kadar derinse o kadar kendiliğinden gelir. Kimi öfkeyle yazar, kimi aşkla. Ama ortak nokta hep aynıdır: hissetmek. İçinden bir şey sarsmıyorsa, dışarıda da bir şey kıpırdamaz.