Uzaktan göremeyeceğin birine şiir mi yazarsın, yoksa mektup mu?

Yıllarca uzaktan göremediğim sesini duyamadığım aslında parmaklarımın ucunda olan elimi uzatsam eline değecek kadar yakın olduğum her an nefesini nefesimde hissettiğim bir kişiye hem uzaktan hem şiirler yazdım hem mektuplar yazdın evet milenyum çağındayız O da şaşırmıştı ömrü hayatımda ilk defa senden mektup aldım demişti biraz garipsedim ama bu duygu çok hoşuma gitti demişti daha sonra güncel hayatın mesajlaşmaz sisteminden mektupla hislerini anlatmak her şeyi özlemle beklemek merak etmek zarfı açarken ki mutluluk başka hiçbir Duygu da yok sevdiğim insanla anlamıştı mektuplaşmanın ne kadar sahte duygu olduğunu ve insanın kelimelerle dijital ortamda anlatamadığını bütün hikayenin eline kaleme aldığında kalemin kağıdın üzerinde kendi yüreğiyle dans ettiğini normalde dili ile söylemeyip eliyle yazmadığını kalbiyle kağıdın üzerinde kalem dans ediyor demesi bir insanın özleminden nasıl şiirler yazdırılabileceğini ve bir beyaz kağıda ne güzel duygular sığdırabileceğini gerek Özlem gerek sevdiği gerek Sevinç gerek bazen hüzün Ama asıl olanın O beyaz kağıt ve kalemle yalansız saf olarak duygularını aktarılması şiire gelecek olursak da o kağıdın üzerindeki kalem zaten şiiri yazdırana misralarını kendiliğinden döküyor. Ben isterim ki bu hayatta herkes bir mektup yazmayı bir mektup almayı tatsın bir şiire konu olmayı bir şiiri yazabileni tatlım günümüzde pek kalmayan gerçek insani değerler ve gerçek kalpten Sevgi umarım herkese nasip olur. Sonunda her ne kadar özlemle hasretle yansan da ayrılmış olmuş olsak da yaşanılan güzel günler bir ömüre bedel

Eğer uzaktan göremeyeceğim, yani artık ulaşmamın mümkün olmadığı birine bir şey yazacak olsaydım, büyük ihtimalle şiir yazardım. Çünkü şiir, söylenemeyeni söylemenin, dile dökülemeyeni hissettirmenin bir yolu. Mektup mantığı anlatır, açıklama yapar, hikâyeyi düz bir şekilde anlatır. Ama şiir… o kalpten gelir. Yarım kalmış duyguların, söylenememiş cümlelerin, “keşke”lerin dili olur.

Bazen öyle olur ki, birine mektup yazmak istersin ama her cümle çok az gelir. Hangi kelimeyi seçersen seç, duygunun büyüklüğünü taşımaz. İşte orada devreye şiir girer. Belki adını anmadan, belki yaşanmış bir anı bile anlatmadan, sadece duygunun ağırlığını bırakırsın satırlara. Ve bilirsin ki o kişi hiçbir zaman okumayacak ama yazmak yine de iyi gelir. Çünkü şiir bir nevi içini bırakma şeklidir, karşıya değil, kendine yazarsın biraz da.

Ama yine de çok kişisel bir şey bu. Kimisi mektupta rahatlar. Her şeyi tek tek dökmek, içini olduğu gibi açmak ister. “Ben sana bunu söyleyemedim ama işte şimdi söylüyorum” dercesine uzun uzun yazar. O da güzeldir.