Şiirim Nasıl Olmuş Acaba?

Gölgeler düşerken içimde, ben kimim, gerçekte ben?
Sorgularım her adımda, hayatın virajlarında kaybolan benliğimi.
Her sabah uyanışta, sanki bir yabancıyım aynaya,
Düşlerimin ötesinde saklı, nerede o gerçek yüzüm?
Gecenin sessizliğinde, kalbimin derin çığlıkları arasında,
Bir çocuk muyum hãlã yoksa umutla parlayan masum bir yüz mü?
Yoksa zamanın ağır yükü altında ezilen, unutulmuş bir ben mi?
Kaderin acımasız ellerinde, kaybolan o özgün yanım?
Her an, her bakışta, rüzgara sorarım:
"Ben, kendimle ne kadar barışığım?
Bu karma dünyada, içimde saklı olan gerçek nedir?
Hangi yolda ilerlemeliyim, kendi özümü bulmaya doğru?"
Kelimeler dökülürken dilimden, sessizce bir cevabı ararım,
Belki her soru, beni biraz daha yaklaştırır o içsel ışıma.
Yolumu çizerim soruların izinde, belki de hiç sonu olmayan
Derin bir yolculukta, her adımda kendime yeniden doğarak.
Gerçek yüzüm nerede, dediklerimle değil, hissettiklerimle var;
Her soruda açığa çıkan ince bir çizgide saklı,
Ben, tüm soruların, tüm arayışların ötesinde,
Ve en büyük sır belki de, cevaplarda değil, yolculuğun ta kendisinde.