Sen konuşmak mı istiyorsun dinlemek mi?

Evet 14 yaşımda yazarlık yeteneğimi bir hoca sayesinde keşfettim. Üstüne gittim ve gerçekten ileri derece yazılar yazdım. Kitap dediğiniz gibi en iyi dosttur. Zaten ondan uzaklaştığımız için hep insanlık bu hale geldi. Kitap aynı zamanda huzur ver sakinlik verir. Ama baktığımız da stres gerginlik öfke saldırganlık bir çok çeşit his inanlarımız da kontrol edemeyecek seviye de var. İnsanların okumaya ihtiyacı var. Ama maalesef bizler de dahil o vakti ayırmıyoruz kendimixe.

Vaktiyle çok kitap okudum. Ve kitabı yorumlamayı , kısa ve net şekilde anlatmayı öğrendim. Hatta anlatırken şunu derler siz anlattınız , ben okudum. Bu tabiri kullananlar olmuştu. Kalemimi nasıl geliştirdim? Çok araştırdım. Şiirleri redif kafiyeleri. Bunun için şiir kitapları okudum. Ve bir hocam şurad aydınlattı beni. Şiir söz deneme yazarken yüreğinde ne varsa oraya dök. Yani yüreğimden aklımdan ve nasıl hissediyorsam oraya yansıtmak için defalarca yazdım. Yazdıkça geliştirdim. Fon müzikler dinledim. Şöyle bir seviye okuduğunuz da sıkılmadığınız , gerçekten yaşanılan şeyi yaşadığınız , okuma merakı veren ve keyif veren bir yazı haline getirmiştim. Ben gerçekçi yazıyorum. Öyle derler. Ama uzun süredir yazmıyorum.

Mesela yıllar önce yazdığım bir söz.

Yine kapattım, pencereleri. Bir göz yaşı daha gelmekte gözlerimde. Sevinme o kadar, bu sefer sana akmıyor gözyaşlarım. Yalnızlığımın özgür kaldığı bu dönemlerde değer verdiklerim kayıp. Yalnızım yine bu şehirde. Hem sensizliğe yalnızım hemde değer verdiklerime.
İSLAM KARAGÖZ...

Buda farklı bir söz.

bazen kelimeler kelepçedir yüreğine. Özgür bıraksan onu hatırlatır. kapatsan yüreğini, ona mahkum bırakır. İslam KARAGÖZ

Buda 2019 da yazmıştım.

Önceden kalabalık bir aile içinde mutlu olarak büyüyen birisiydim. şimdi yalnızlaşmanın peşindeyim. Düşünüyorum da önceden insanların muhabbetine koşan ben, şimdi insanların varlığından kaçar hale gelmişim.
İslam KARAGÖZ

Ben teşekkür ederim. Aslında eskiden çokmduygu değişimleri yaşardık. Bu yüzden yazmaya hep bahanemiz olurdu. Şimdi yazmaya bir nedenim olmuyor. Genelde yazmak isteyince fon müzik açarım. Ve afedersiniz ağlayarak yazarım. Zaten o duyguyu yaşamadan yansıtamıyoruz. Mesela yakın zamanda bir özellik daha keşfettim. Mesela kişiye özel farklı şekilde doğum günü mesajı yazmak gibi. Bu yazı onu alaka eden bir yazı oluyor. Çoğu önemsemez ama kimisi içinde çok değerli oluyor.

Buda doğum günü mesaj örneği. Bana ait yazılar.

Kendimi kaybetmişken tanıdım , seni. Gülmeyi unutmuşken , geleceği düşünmezken , inanmayı , güvenmeyi bırakmışken , yokluğa alışmışken , tanıdım seni. Çok farklı bir enerji vardı , sende. Yüreğin de korku taşıyorsun , ama dilin de cesaret konuşuyorsun. İçinden ağlıyorsun , ama hep gülüyorsun. Sesin bazen yalnızlığı konuşuyor , ama hep mutlusun. Yüreğinde ki merhamet , tüm düşüncelerine hükmediyor , bu yüzden haklı olsan da susuyorsun.

Melekler uyanmanı bekler , ayna seni görmeyi diler. Çiçekler açsa da , onlara dokunmanı bekler. Melekler sende bulur , temizliği. Ayna sende görür , güzelliği. Çiçekler senden alır , rengini.

Yüzün hep gülsün , dilediğin sana hemen varsın , hayat sana her imkanı versin , sen hayata gelerek , hayata en büyük şansı verensin. İyi ki doğdun , iyi ki tanıdım seni , iyi ki vazgeçmeyen , daima mücadele edensin. Doğum günün kutlu olsun , nice mutlu senelere !!!

İslam KARAGÖZ

Bir annenin evladının yüreğinde daima sözü geçer.
Bir ablanın ise o yürekte daima ricası yeter.
Annem , yüreğim de söz sahibi ise , sende rica sahibisin. Küçüklüğümün annesi , büyüklüğümün destekçisi. İyi ki doğdun , iyi ki var oldun , iyi ki benim ablam oldun. Mutlu , huzurlu , sağlıklı nice senelere. Doğum günün kutlu olsun.

İslam KARAGÖZ

Buda diğer örnek diyeyim ve iyi akşamlar dileyeyim 🤲

Ya aslında şöyle söyleyeyim. Ben hep yazı yazarken duygulanırım. Yani genelde gözlerim dolar. Ama bazı sebeplerden dolayı o kadar çok ağladım ve tükendim ki ağlayamıyorum. Bu yüzden yaşadıklarımı hatırlatacak olan kelimeleri kaleme almak beni çok yıpratacağından o adımı atamıyorum. Yazdıklarımın çoğu 10 dakika içinde ilham geldiğinde yazdığım yazılar. Ama dediğim gibi maneviyatım zarar gördü o yüzden uzaklaştım biraz. Ama o yetenek yazmayınca Sönmez ışığı çünkü yeri yürekte. Sadece manevi olarak yorgunum.

Evet haklısınız. Bunu bazen kitap okuduğumda anlayabiliyorum. Eskiden başladım mı günde yarıya gelirdim. Şimdi 50-60 sayfa okusam yoruluyorum. Ama işte bakın siz zihinden bahsediyorsunuz. Ben yürekten. En basit bir şey sorayım. İnsan kendisine yapılanı iyi veya kötü unutur mu? Yıllar geçse de. Ama bakalım dediğiniz gibi hiç değilse arada yazmayı denicem. Zaten kaydettiğim yer var oraya not alıyorum.

Mesela ben 16 yıl önce babamın ettiği bir kelimeyi hala hatırlarım. Ama konu , aslında unutmak ya da hatırlamak değil. Sizin bahsettiğiniz şey yani söylediğiniz şey şu bakımdan doğru. Yazdıkça insan kendini geliştirir. Yani daima ilerler. Ama bunu ertelerse yine yazar ama bu gelişimden mahrum kalır. Ve ben bunu denedim. 3 yıl hiç yazı yazmadım. Sonra yazmaya çalıştığım da ilk başlar da olmadı. Fon müzik açıp dinledim ve yine yazmaya başladım. Bazen de yazmak için yaşamak gerekiyor sanırım.

Evet yazı insana iyi gelir. Öncelikle empati kurma özelliğimizi geliştirir. İnsanları daha iyi anlar , yorumlar ve onlara aktarmamız gerekeni en doğru ve net şekilde anlatmamızı sağlar. Kitap okumak , nasıl ki diksiyonumuzu geliştiriyor. Doğru yerde dinlemeyi ve konuşmamızı sağlıyor. Yazmakta açıklamamızı en iyi şekilde yapmamıza bir imza atar.

İşte bu aşamada kitabın bana faydası da şu oluyor. Yaşamasam da yazdıran yani öğreten bir şey. Fakat ben uzun süredir kitap okumuyorum. Aslında çok severim. Huzur veriyor bana. Yazmak aslında kendini ifade etmeni de sağlıyor. Ama yine yazıcam sanırım. Ama hani hissetmeden o duyguyu aktarmadan yazmakta olmuyor.

Rica ederim ne demek. Ben teşekkür ederim 🤲