Kültürlü insanlar doğaya karşı hassas mı?

Çok güzel bir soru olmuş, öncelikle tebrik edeyim. Kültür oluşturulan bir yapıdır. Mesela bir dil de kültürü temsil eder. Entelektüel birikim ile kültürün birleşmesi gerekir bu noktada. İşte tam da birleştiği noktada işler sarpa sarıyor çünkü kültürle birlikte açılımlar da geliyor. Mesela doğaya karşı hassas olmayı çevreci bir perspektiften mi belirleyeceğiz, toplumsal ekolojiden mi yoksa derin ekolojiden mi? Yoksa vejeteryan veya Vegan olanları mı hassas olarak nitelendirendireceğiz?


Bence her ideoloji tümleşik olmalı. Başka perspektifler olsa da temelde tek bir hak konusuna dayandırdığımızda ne kadar açılım yaparsak yapalım o temeli bozamıyoruz. O hak da çok temel olan yaşam hakkı. İnsan, evrenin merkezinden kendisini çıkartıp narsist yapısını bıraktığında zaten olay çözülüyor. Bugün yolda çocuğuna tokat atan bir anne bile en başta kendi çocuğunun, sonra da nice çocukların ve yetişkinlerin temel dokunulmazlık hakkını elinden almış oluyor çünkü o çocuk bir şekilde şiddetle tanışmış oluyor ve hayatının bir noktasında bir şekilde o şiddeti en az 1 kez kullanıyor. İster fiziksel olsun ister psikolojik, ister başka türlü. O çocuk ya başka çocuklara, ya da büyüdüğünde yetişkinlere bir şekilde bir şiddet türü uyguluyor. Şimdi genel olarak doğaya, hayvana bile saygısı olmayan bir insandan ne bekleyebiliriz? Nasıl bir sevgi türü yetiştirmesini bekleyebiliriz? Benim evde aman sokakta bir şey olmasın diye alıp yuvalandıramadığım 9 kedi ve 1 köpek var. Özellikle Ogi ile yürüyüşe çıktığımızda çocuk gördüğünde ona sevdirmek istiyor kendisini ki zaten sosyal bi’ köpek. Ben de ailesine söylüyorum, merak etmeyin bi’ şey yapmaz. Bırakın sevsin, hayvan sevgisini öğrensin diyorum. Çoğu aile korkuyor ki çocuk nasıl sevsin. Gerçekten de Ogi’nin daha havlamışlığı yok. Oysa ki o ağır abi gezen sözde maskülen erkekler havlamayan Ogi’yi görünce korkuyorlar, uzaklaşıyorlar. Buradan da çok sosyolojik bir sonuç çıkıyor ama onu denk gelen bir başlıkta anlatırım…


Bunun aynısını sözde kültürlü insanlar da yapıyorlar. O kültürlü insanlar köpeklerini bile sosyal yetiştiremiyorlar. Sürekli havlayan, kendisini ifade edemeyen köpekleri oluyor. Hâl böyle olunca da doğa sevgisi Instagram’da paylaşmalık oluyor.


Bir ülkenin kültür seviyesi için o ülkedeki “sözde” aydın insan sayısına bakın. Eğer aydın insan sayısı fazla ise o ülkede aydın insan sayısı azdır çünkü aydınlanmış ülkelerde aydın insanlara ihtiyaç duyulmaz, parmakla sayılır. Bizim ülkemizde aydın insanı yoldan toplarsın. Söylediklerinin tamamına katılıyorum. Kültür, başlı başına bir normdur ve değişmez sabitleri vardır. Onu daha da yukarı taşıyan ise entelektüel birikim, sanat ve narsisizmden arınmış toplumdur.

Kendini o şekilde tanımlayan birinin hassas olması gerektiğini düşünüyorum. Kültür sanat fenomenliğini de kutlarım bu arada. Böyle devam :)